Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GÖNÜL FAYI

Tatmayan ne bilir aşk depremini
Sen, benim gönlümün fay hattındasın.
Öyle sarsıyor ki, her bir nefesin
Sen, benim gönlümün fay hattındasın.

GÖNLÜ ISITAMADIM

Özden uzaklaştıkça, yürekler korsuz kaldı
Ateş yandı söndü de, gönlü ısıtamadım.
Kerem, Aslı misâli, sevdânın alazında
Yürek aşkla yandı da, gönlü ısıtamadım.

GİZLİ SEVDÂ

İnanın a dostlar elimde değil
Ne yapsam sevdâyı andı bu gönül
Andığı sevdâya yandı bu gönül.
Bâzen hâl diliyle bâzen şiirle

GÖLGESİ OLMAZ

Işıksız yaşama, yarasa gibi
“Gölgede duranın, gölgesi olmaz.”
Seçtiğin her şeyin, en güzelin seç
Yanlış bir törenin, kıymeti olmaz.

GERÇEK YÂR

O gün için hazırlan, sakın inkâr eyleme
Dünya ukba yanında, ana karnından da dar.
Ben her şeyi bilirim, diyerek böbürlenme
Bin bilsen de sonuçta, bir bileni bul da sor.

GİDİŞ NEREYE

Kalleş Batı, ABD’yi
N’olur artık iyi tanı!
Birden tutuldu dilleri
Demokrattın n’oldu hani?

GAGLIK (*)

Kendi dizginini ele kaptıran
Azın emrindeki çokluğa yazık.
Kargalar keyfinde bülbül kafeste
Hür değil kanarya kekliğe yazık.

GEL DE YAZMA

Ben ne yapsam, bir avrada düştüm ki
İşve bilmez, cilve bilmez, naz bilmez.
Oturup da, iki kelâm edemem
Sohbet bilmez, hitap bilmez, söz bilmez.

EY!
EHL-İ DÜNYA...

Ölüm denen gerçeği, düşünün ibret alın
Ne olur boş durmayın, ukbâya azık salın...

FÂNİYE BEL BAĞLAMA

Arıyorsan huzuru, yapış O’nun ipine
Yasak olan şeylerle, sen gönlünü eğleme.
Bir tek O’na âşık ol, aç göğsünü, sîneni
O’nun aşkıyla dağla, başka şeyle dağlama.