Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

KİM MUTLU?

Dilinde zikir ile, her zaman ve mekânda
O gönül kapısını, Hakk’a açanlar mutlu.
Günahkâr olsa bile, ümidini kesmeden
Havf ve recâ kanatla, O’na uçanlar mutlu.(*)

KIŞ GÜNEŞİ

Işığı var, ısısı yok ısıtmaz
Sıcak sanma, kış güneşi aldatır.
Bir ânını tutmaz, diğer bir ânı
Sakın kanma, kış güneşi aldatır.

KOLAY MI?

Her türlü kötülük huy olmuş ona
Adam gibi adam olmak kolay mı?
Âtiyi düşünmez mâziye bakmaz
Adam gibi adam olmak kolay mı?

KONUŞMAK MI SUSMAK MI?

Arkadaş halkasına, yenilerin ekleyip
Tanışmak ihtiyaçsa, dostluk kurmak sanattır.
Belli aralıklarla, hem eşinle, dostunla
Görüşmek ihtiyaçsa, sayabilmek sanattır.

KOVDUK ve KOVULDUK

O; bizleri biz yapan, değerleri bırakıp
Ehl-i küfre uyunca, her kapıdan kovulduk.
Kendimizi bedevî, eli medenî sanıp
Elimizi ovunca, her kapıdan kovulduk.

KİM KİMDİR?

At sürdü doludizgin, hem Toro hem de Tuto(1)
Adı ile değil de, lakabıyla bilinir.
Gömlekçi Hafız ile, Gökşen İmam’da kimdir? (2)
Adı ile değil de, lakabıyla bilinir.

KERBELÂ’YA AĞIT

Âlimler diyârı, Bağdat yanıyor
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.
Onca Hüseyinler dâr’ın katında
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.

KERBELÂ'YA AĞIT

Âlimler diyârı, Bağdat yanıyor
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.
Onca Hüseyinler dâr’ın katında
Her günüm aşûre, her yer Kerbelâ.

KARA GÖZLÜM NERDESİN?

Yana sallayıp saçı, kaş altından bakınca
Aklımı baştan alan, kömür gözlüm nerdesin?
Beklenmedik bir anda, ikinci hazan vakti
Beni sevdâya salan, baygın gözlüm nerdesin?

KARANLIĞIN AYDINI

O devirde öyle ki, din ile diyânete
“Karanlığın aydını”, hiç durmadan çatardı.
“Çağdışı”, “çöl hukûku”, derdi fırsat buldukça
O kutsal değerlere, her an çamur atardı.