Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GÖZLERİNDE BİR AN…

Sırılsıklam oldum senin aşkınla
Gönül deryasına dalmaya geldim.
Kovsan dahi senden uzak duramam
Tekrar o kapıyı çalmaya geldim.

GÖNÜL FAYI

Tatmayan ne bilir aşk depremini
Sen, benim gönlümün fay hattındasın.
Öyle sarsıyor ki, her bir nefesin
Sen, benim gönlümün fay hattındasın.

GÖNLÜ ISITAMADIM

Özden uzaklaştıkça, yürekler korsuz kaldı
Ateş yandı söndü de, gönlü ısıtamadım.
Kerem, Aslı misâli, sevdânın alazında
Yürek aşkla yandı da, gönlü ısıtamadım.

GÖNÜL ve KIRILGANLIK

Öyle mütevâzi ki, sevdiğini görünce
Yolluk gibi önüne, en çok serilen de o.
Âşık ile mâşûkun, yolu oradan geçer
Birbirini görünce, en çok vurulan da o.

GİDİŞ NEREYE

Kalleş Batı, ABD’yi
N’olur artık iyi tanı!
Birden tutuldu dilleri
Demokrattın n’oldu hani?

GİZLİ SEVDÂ

İnanın a dostlar elimde değil
Ne yapsam sevdâyı andı bu gönül
Andığı sevdâya yandı bu gönül.
Bâzen hâl diliyle bâzen şiirle

GERÇEK YÂR

O gün için hazırlan, sakın inkâr eyleme
Dünya ukba yanında, ana karnından da dar.
Ben her şeyi bilirim, diyerek böbürlenme
Bin bilsen de sonuçta, bir bileni bul da sor.

GÖLGESİ OLMAZ

Işıksız yaşama, yarasa gibi
“Gölgede duranın, gölgesi olmaz.”
Seçtiğin her şeyin, en güzelin seç
Yanlış bir törenin, kıymeti olmaz.

İKİSİ BİR BÜTÜNDÜR

Birini diğerine, sakın fedâ eyleme
Ne dünyâyı ukbâya, ne ukbâyı dünyâya.
Birisi tarla ise, diğeri hasat yeri
Ne dünyâyı ukbâya, ne ukbâyı dünyâya.

IRKÇI ÖFKE KUDURDU

Kimler bastı düğmeye ne oldu birden bire
Halkımı parçalayan, ırkçı öfke kudurdu.
Yaktı, yıktı, devirdi, kamunun mallarını
Halkımı parçalayan, ırkçı öfke kudurdu.