Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

O kadar fazla kitap okumuştum,
İçinde iyiler ölmüyordu.
Çocuklar yeni bilgiler öğreniyor,
Yediveren olup gülüyordu.

Dünya ne korkunç yerdi böyle...

Hiç kolay değil alıp başını öyle gitmek,
Sandıĝın kadar kolay değil unutmak,
Geri dönmemek.
Yakar seni deli sevda içten içe
Pişmanlığın fayda etmez çok iyi düşün.

Daha on dokuzlarında,
İnce uzun boylu birisi.
Gözleri gökyüzü mavisi,
Berrak mı berrak rengi.

Öğrenci zannettim kendisini.

Martılar süzülür havaya
Sen giderken ardın sıra
Ben peşinden gelemem
Bu son yaz akşamında.

Yüzün düşümde gördüğüm

Hoyrat eser rüzgar şimdi,
Dolanır durur bahçelerimde.
Bir acı hasret yumağı
Bırakır meltemlerime.

Solmakta artık menevişler

Sorma,
Aşk nedir diye bana.
Acıydı,
Yaradan da acıydı.
Yıkıcıydı,
Depremden de yıkıcıydı.

Sen hiç düşündün mü benim neler çektiğimi,
Uykusuz gecelerimin bitmez huzursuzluğunu?
Yavaş yavaş solup giderken yaşamdan ağır ağır,
Sen nereden bileceksin şu mahzunluğumu.

Ve hiç vazgeçtin mi herşeyden bir anda aşk için,

Turnam uçuşuyor gökte aman,
Haber alamam nicedir yârdan.
Yollar aşılmıyor gurbet başımda,
Söyle turnam o yâre sesi gelsin.

Dertlerim oldu içime ince verem,

Sen teşrif buyur Dünya'ya Güneş'im,
Bugün seninle aforizmik sözümüz var;
Düğün yeri gibi merasim toyumuz var.

Toprağın karışlandığı
Emene düşen tohum
Aşkın can suyuna bulanır,
Sessizce geçen ölü mevsimle
Kar,tipi belki boranla
Tohumu aşk ile çatlatır.