Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Ben,seni ne zaman karşımda görsem
Düğümlenir bogazım istemsiz birdenbire,
Nutkum tutulur,sesim kısılıverir ah bilsen..!
Nefesim kesiliverir,aniden kendi kendine.
Seviyorum işte duy!Yoksa sevilmedigini mi sandın?

Tuzum tuzum pespembe
Gözlüklü tuzum,
Çilek dersem çık ahududum
Dersem çık, kaçma yeşil
Erik gibi,kaybolma ne olur
Sanki dayak yedi ayağım

Nisan yağmurunu severim,
Seni sevdiğim gibi
İçime işleyen,
Dinmeyen bir ıslaklıkla.

Gel,

Gözü görsem pınarına teşekkür ettim.
Gönlü görsem damarına teşekkür ettim.
Sözü duysam verenine teşekkür ettim;
Kelâmında akan lâtifesine teşekkür ettim.
Çayı alsam şekerine teşekkür ettim;
Tatlanan bardağına teşekkür ettim.

Sabra mecal kalmadığında
Hakka giden yol bulunur;
O yolda sabra gerek yoktur,
Yolcuda teslimiyet bulunur.

Uluhî bir aşk yaşandı İsmail’le,
Keskinin altında serilen, eğilen;
Boylu boyunca yatmış, uzanan…
Dal gibi baş, varlık değil bedendi.

Gördü gözü, iman etti ak göğsü,

Birincisi zekiler,
İkincisi aptallar,
Üçüncüsü ahmaklar için.

Ahmaklar çan çaldı oynadı;
Aptallar eve oturtup gururlandı.

Göğüs kafesimde yanan aşksın, Türkiye.
Adına destanlar yazdığımsın, Türkiye.
Türküler yakıp söylediğimsin, Türkiye.
Uğruna canımı verir, ölürüm, Türkiyem.

Toprağın ana, bayrağın namus bana.

Sevdamızı söylüyoruz diye giden gidene,
Giden gitsin; sevgimizi söyleyeceğiz ülkece.

Herkes görecek elbet, zamanı gelince;
Âşık Veysel’imin sevgi çiçeğiyiz hepimiz.

Türkü gözlüm ardından,
Yaşıyorum hayata inat.
İçime kardığım sendin,
Melodi gibi dolayarak.

Hayatımın sonbaharında,