Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Seni
Hani her defasında
Hedefleyip,
Nişanlayıp,
Vurup düşürenler var ya!

Bizler bu yola aşk koyduk.
Gönül koyduk baş koyduk.
Yollarına canımızı koyduk.
Yüreği şiir olup akan gelsin.

Aşkın sular gibi çağladık.

İncinmedim yürek dostum,
Kaleminin mürekkebine kurban.
Üzülmedim tasalanma,
Yüreginde damıttığın
Aşk ile coşa gelen sözüne kurban...
Zannetme bir bencil kulum,

Kimse beni dizemden
Vurup öldürmeye kalkmasın.
Ben diviti
Yüreğimin kanına batırıp,
Oluk oluk sayfalara
Akıtarak yazıyorum.

Şairin dili âşk ile çoşa gelirse
Yürek husule gelir.
Aşık,gözyaşlarıyla yıkarsa âlemi,
Ozan husule gelir.
Çıgrışırsa döşü parça parça,

Hasretin kaldı şimdi bende,
Bekler dururum seni ümitlerimle,
Huzur kalmadı yüreğimde,
Gel artık yarim bitsin özlemin.

Ardından uçup gitti kuşlar,

Bir millet düşünün ki yedi ceddinden,
Düşmeden öptü ak pak alnını toprak.
Adı sanı namı,soy ağacı şanlı dedem,
Dönmedi o karanlık günde sözünden.

Yurt bana kutsaldır heyhat diye ünledi!

Dolanıp dururum bitmez acınla,
Yaktın beni dinmez ahu zarınla.
Neler çektim neler çile başımda,
Sen beni ayaklara çul ettin zalim.

Kondurmadım sana sitemli sözü,

Zaliminin ben olduğumu asla unutma;
Aşk kurşununu kalbime ilk sen sıktın hain!

Para gibi harcıyoruz zamanı cancağazım,
Kadrini bilmeden,saçıp savurarak...
Yerini dolduracağımız bir seyler varmış gibi,
Ne kadar gülünç değil mi?

Tutmuyoruz sımsıkı,yakasına da yapışmıyoruz.