Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Bir gün batımı
Akşam güneşi
Gurubun incecik
Son çizgisinde
İzlemek gözlerini.
Dalıp gitmek içine

Sensiz olmaz yaşayamaz,
Sana bağlı yüreğim.
Aşk seninle ölene dek,
Sevgilim tek bunu bil.

Biraraya gelmek vuslat,

Ey benim kara kartal
Haşin bakışlım!
Ey benim zülfü kahkül
Perçem saçlım!
Ey benim heybetli
Duruşlum!

Biliyor musun(...)
Senden neleri öğrendim öğretmenim;
Önce insan olmayı,insana saygı duymayı,
İnsanca yaşamayı ...
Tabiatı,doğayı,çocukları,yaşlıları korumayı,
Hayvanları canımdan çok sevmeyi

Yüreğimin içinde atan cansın öğretmenim.
Damarlarımda akan kansın öğretmenim.
Bitip tükenmeyen sonsuz bilginle
Geleceği aydınlatansın öğretmenim.

Taht kurar kâlplere bir bakışıyla;

Sevginin ihanetten başka dönüşü yok ki,
Belki hemen veya yıllar sonra...
Bir zamanlar teslim olan duygularım,
Belki harcanacak başka kollar arasında.

Gözlerim bana ait, kimseye değil;

Ne zaman özel gün haftalar olsa
İçim dışım sızlar,kan ciğerime dolar,
Gözyaşlarımı tutamam.
Üzünçlerin,usançların,
Utançların,
Yaşanmış öyküleri canlanıverir

Öyle bir aşk şiiri yaz ki bana
Hiç bir ölçüsü heceye sığmasın.
Öyle bir sevda masalı yaşat ki bana
Hiç bir roman formatına sığmasın.

Şiir yazmak gibi kutsi gayem var;
Her şeye değer,
Kendini şiirde bulmak istemeyen,
Tutulmak istemiyorsa eğer,
Seçki dizgemin bandına
Takmasın eyer.

Şiir yürekle duyumsayıştır efendim,
Okurken hissetmiyorsa yürek,
Şair yazsa dize,cümlesine ne gerek?
Şiir hissedişdir efendim,
Ya nazım ya nesir,
Edebiyat, roman,hikaye,