Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Turnam uçuşuyor gökte aman,
Haber alamam nicedir yârdan.
Yollar aşılmıyor gurbet başımda,
Söyle turnam o yâre sesi gelsin.

Dertlerim oldu içime ince verem,

Sen teşrif buyur Dünya'ya Güneş'im,
Bugün seninle aforizmik sözümüz var;
Düğün yeri gibi merasim toyumuz var.

Toprağın karışlandığı
Emene düşen tohum
Aşkın can suyuna bulanır,
Sessizce geçen ölü mevsimle
Kar,tipi belki boranla
Tohumu aşk ile çatlatır.

Ben,seni ne zaman karşımda görsem
Düğümlenir bogazım istemsiz birdenbire,
Nutkum tutulur,sesim kısılıverir ah bilsen..!
Nefesim kesiliverir,aniden kendi kendine.
Seviyorum işte duy!Yoksa sevilmedigini mi sandın?

Tuzum tuzum pespembe
Gözlüklü tuzum,
Çilek dersem çık ahududum
Dersem çık, kaçma yeşil
Erik gibi,kaybolma ne olur
Sanki dayak yedi ayağım

Gözü görsem pınarına teşekkür ettim.
Gönlü görsem damarına teşekkür ettim.
Sözü duysam verenine teşekkür ettim;
Kelâmında akan lâtifesine teşekkür ettim.
Çayı alsam şekerine teşekkür ettim;
Tatlanan bardağına teşekkür ettim.

Sabra mecal kalmadığında
Hakka giden yol bulunur;
O yolda sabra gerek yoktur,
Yolcuda teslimiyet bulunur.

Birincisi zekiler,
İkincisi aptallar,
Üçüncüsü ahmaklar için.

Ahmaklar çan çaldı oynadı;
Aptallar eve oturtup gururlandı.

Göğüs kafesimde yanan aşksın, Türkiye.
Adına destanlar yazdığımsın, Türkiye.
Türküler yakıp söylediğimsin, Türkiye.
Uğruna canımı verir, ölürüm, Türkiyem.

Toprağın ana, bayrağın namus bana.

Sevdamızı söylüyoruz diye giden gidene,
Giden gitsin; sevgimizi söyleyeceğiz ülkece.

Herkes görecek elbet, zamanı gelince;
Âşık Veysel’imin sevgi çiçeğiyiz hepimiz.