Son Ders Şiiri - Hamiye Gül

O kadar fazla kitap okumuştum,
İçinde iyiler ölmüyordu.
Çocuklar yeni bilgiler öğreniyor,
Yediveren olup gülüyordu.

Dünya ne korkunç yerdi böyle...
Gerçekler acı, dehşet verici.
Çiçekler etobur mu oldu,
Bilgi hafızasını mı yedi?

Sanki tarihler ileriden
Parçalanarak geri akıyor.
Bir sabah okul sıraları,
Boğazını yırtarak ağlıyor.

Duvarlar bile korkmuş,
Sindikçe içine siniyor.
Tahta kaleminin izleri,
Geçmişi sessizce haykırıyor.

İnce uzun bir zil sesi,
Şahitlik eder gibi çalmakta.
Ölüm, her yeri bir örtü gibi
Sarıp sarmalamakta.

Keşke hiç büyümeseydim...
Romanlardaki gibi kalsaydı her şey.
Çocuk eline kan bulaşmasaydı
Ve öğretmenler ölmeseydi.