Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Bir kız gördüm beyaz eldivenli,hayal gibi,
Gerçeği düşten ayıramadım o an,sanki peri...
Belki de Kaf Dağı'nın eşi bulunmaz prensesi.
Sönüyordu badem gözlerinde yıldızların ışığı
Ve âşkı doğuruyor dünyama güneş gibi.

Tabiat
Habitat
Öylesine
Muazzam
Mükemmel
Fevkâlâde

Bazılarının sınırını belirlediğinizde,
Yedi , yirmi dört
Telefona bakmıyor görüntüsü verirler.

Oysa bütün dünya bilir;
Ellerinin iziyle telefonlarını kirletirler.

Muhatabıdır aşkın güneşi
Ruhunda saklasan olmaz.
Kalp ruhtakini sevmedikçe
Aklındaki aşka çare olmaz.

Bu güneş bambaşka doğar,

Ömekten zerre miskal korkmuyorum
Sevgilim
Ruhlar alır aşkın o kutsi lezzetini.
Ruhum bedenimi terketse ne olur
Aşk düşünce ruha
Yaşar aşkımı ruhun ebedi.

Bu kadar teneffüs yeter.
Şimdi sana aşkımızın
Şarkısını yazmaya gitmeliyim.
Ve sabah olmadan
Gecenin alaca karanlığında,
Gözlerin yumukken uykuda,

Çağırsam seni gün batmadan evvel
Davetime gelir misin?
Otursak seninle şöyle engin maviye karşı,
Sandalyeleri ben getiririm inerken kıyıya
Açarım kumsala.
Yaktığımız semaverin kıvılcımlarını izleriz gökyüzünde,

Görünürdü uzaktan saçları bukleli kız.
Gezinir İncir ağaçlarının altında salınıp.
Sırmalı beyaz elbiseli,etekleri de fırfırlı.
Upuzun saçları beline değer kurdelalı.

Açılır gülümser neşeyle güller şimdi ona.

Geçmiş yıllar…
O zamanlar
Henüz sadece çocuktum.

Herkesi
Arkadaş sanıyordum.

Hüzün çöküyor, akşamın incecik çizgisine.
Kırmızısı koyulaşıyor, karartısına doluşarak.
Ve her an bir kadın daha düşüyor, yıkılarak.
Toprağın genzi dolu, hıçkırıklarını yutarak.
Doğamıyor üzerlerine, ayaydınlık şafaklar.