Sadece Çocuktum Şiiri - Hamiye Gül

Geçmiş yıllar…
O zamanlar
Henüz sadece çocuktum.

Herkesi
Arkadaş sanıyordum.

Oysa ki öyle miydi?
Belki de değildi.

Yüreğime sardıklarım
Kuş tüyüyle
Sarmaladıklarım…

Dertlerini anlatırken
Hep iyilerdi.

Simidimi, gazozumu
Ayvamı, iğdemi
Bölüştüklerim…

Hüzünleriyle üzüldüklerim…

O vakitler
“kan kardeşimsin” derlerdi.

Bir gün
Yüreğim çatlıyordu,
İçimde fırtına kopuyordu.

Sadece duygumu ifade ettim,
Ağlıyordum.

Onlara anlattım.

Aldığım yanıt acıydı;
Çocuk kalbimi çatırdattı:

“Ne söylüyorsun, anlamadım.
Çok büyütüyorsun.
Travma mı geçiriyorsun?
Annen doktora götürsün…”

Boş bakan gözleriyle sözleri
İçimde yankılanıyordu.

Henüz on iki yaşımdaydım.

O gün öğrendim:
Bazıları
Çıkarları yoksa
Dost falan değildi.

Büyüdüğümde öğrendim
“kurban” diye bir döngü varmış.

Sıkıntılarını
Üzerimize boca edip
Kendileri rahatlayıp
Mutlu yaşarlarmış.

Bazıları
Kendi yükünü sana bırakır
Ve hafifler;
Sen ağırlaşırsın,
Onlar gider...