Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Dağdan inmeyi düzeltirsin,
Yontmak için hoş bir üslup yeter.
Sonradan görmeyi düzeltirsin,
Halim bir tevâzû yeter.

Dinden dönmeyi düzeltemezsin;

Anılara sarsam seni,
Yine düşer mi gönül dara?
Yaktığın sevda ateşi
Söner mi içimde söylesene?

Teet geçsin derken daldım,

Öyle gaddar babarbar ki düşünün.
Çocuklara kaldırıyor silahlarını.
Korkuyorlar bir avuç masumdan,
Daha henüz doğmamış yavrudan.

Kan doğrandı öz yurduna Filistin'in.

Seni sevdim diye midir bana eziyetin?
Yoksa kendine midir şiddetli zilletin?
Kahrediyor umutsuzca bu sensizliğim,
Yakılsa hoş, küle dönse hoş kalbim.

Yok sitemim yalnız geçen gecelerime,

Bana bir suskunluk ısmarla
bu gece ne olur,
Uykuya dalıp gitmeden önce.
İnsanların soğukluğundan
tir tir titriyorum.
Bana sıcacık bir susuş ısmarla,

O kadar gülmüyordu ki yürekler,
Basınca gülüşü,ağzımı doldurarak,
Diyaframdan şen sesimle
Afallayıp beni "delimsediler".
Tutamadım içimde kızı,
Turuncu saçlı bukleli bücürü,

Söylesene neydi sana zahmetlerim,
Bir söz müydü sana ettigim eziyetlerim?
Sevgimin hukukuyla verdin zulmetleri,
Yıktın gönlümün ocağını tarumar ettin.

Ben de bir can taşıyorum sol yanımda;

Yürek pare pare yürek ağlıyor.
Gökyüzünde bulutlar ağlıyor.
Binlerce bebek çocuk ölüyor.
Toprak ala bulandı tozu ağlıyor.

Süt kuzusu anam bile demeden.

"Dünya Özür Dileme Günü"
Diye bir gün varmış;
O gün de 6 Aralıkmış ,

Bittiğine göre,ben de
Pederimin söylemiyle

Yine mi
Şapşal duruma düştüm tüh!
Rezili rüsva oldum utanıyorum,
Biliyorum çaktırmadan
Halime gülüyorsunuz.
İnanın mirim,