Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Ben olmaya çalışır
Üstümdeki elbise.
Diklensem birine diklenir,
Üzülüp iki büklüm olsam
Eğilip bükülür o da.
Uzatsam birine kollarımı,

Ben severim,
Ben döverim,
Ben elim.
Yediren ben,
Okşayan ben,
Seven ben...

Bağırıyordu herkes,
Seslendim, duyuramadım.
Gidemedim bir adım,
Susturamadım.
Uzandı elim,
Oldu bir yumruk,

Ne olur gel...
Gözlerini özledim...
O günleri yaşayayım yine,
Kumrular uçsun ellerimden...
Rüzgâr dağıtsın saçlarımı omuzlarına,
Göğsünde dinlensin yorgun başım.

Gecenin ürpertilerini duyuyorum yüreğimde,
Kırağı çalmış yıldızlar gibi,
Düşüyor usul usul...
Elâ gözlerimde bir sağnak...
Al parmaklarımı,tut...
Isıt avcunda...

Dalgaları savruldu gönlümdeki denizin,
Gelmedin, bekledim hep, yoktu yollarda izin...
Gözlerimde saklanan anılardaki yüzün
Göz yaşı dökmek için, bilmem verir mi izin?

Sarılmadan sesini duyardım kalbinizin,

Loş pencereme uzanmış bir gün ışığı,
Bir kuş cıvıltısı sessiz bahçemde.
İki tık tık ahşap kapımda beklenmeyen,
Kim ki böyle sabah erken?

Bu gülen gözler bana mı?

Bir dünya düşlüyorum,
Yemyeşil orman dolu.
Orda bütün insanlar
Tutmuşlar doğru yolu.

Bir dünya düşlüyorum,

Bulutlar arasından doğunca güneş,
Işıktan saçlarını taradı usul usul,
Döktü çatılara, bahçelere…

Mis gibi leylâk kokularını getirdi rüzgâr,
Uzatıp avucunu, serpti dört yana…

Yalnızdılar,
Solgundu yüzleri.
Kadersizliğini
Neden diye, sorar gibiydi
Gözleri,
Ellerimize değil,