Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

KARGALAR...

Güneşli bir nisan günü...Saat on ikiye doğru, dışardan canhıraş kuş çığlıklarıyla pencereye gittiğimde, onlarca karganın bağrışarak uçuştuklarını gördüm. Apartmanların en tepesine konanlar da hem bağırıyor, hem de aynı istikâmete, aşağı bahçeye bakıyorlardı. Siperlere dizilmiş askerler gibiydiler. Tek farkları, hepsinin bir ağızdan düzensiz bağrışmalarıydı.

Bahçede bir karga, nasıl olduysa, naylon bir askının kanca gibi olan yerine boynunu sıkıştırmış, uçamıyor, biraz havalanıyor, bahçeye düşüyordu. Apartman görevlisi bahçeye koştu, kovalayıp yakaladı. En nihayet boynundan askıyı çıkardı. Karga hemen havalanıp, diğerlerinin yanına gitti. Bağrışmalar gitgide azaldı. Ve ürkütücü sesler dindi.

Gecelerin kanatlı salıncakları
Uçurur rüyâlardan rüyâlara...
Ruhum kollarında bulur huzur,
Giderim sonsuz bulutlara...
Kapatıp gözlerimi,
Kanatlanmış kuşlar gibi hür,

GÜVERTEDEKİ HAYÂLLER…

Usul usul yağıyordu yağmur…Gemi, dingin denizin üstünde sessizce yol alıyordu. Bir gün önce gülümseyen, göz kırpan yıldızlar, bulutların ardına saklanmışlardı…
Uzun bir yolculuktu… Kamaralarında kâh uzanıyorlar, kâh kitap okuyorlardı. Kocasının aksine bir sessizliğe bürünmüştü kadın. El ayak çekilince sırtına şalını alıyor, güverteye çıkıp temiz havayı ciğerlerine çekiyordu… Nedenini bilmeksizin nefessiz kalıyordu sanki… Çıkıp usulca bir köşeye ilişiyor, hayâller kuruyordu… Her yıldız bir ilhamdı ona… Tek tek, uzun uzun seyrediyor, hayâllere dalıyordu. O kadar çok hayâl kuruyordu ki, elle tutulacak olsa bütün güverte hayâlleriyle dolup taşardı…

Işıl ışıl yıldızlar bu gece görünmüyorlardı…Yağmur git gide hızlandı. Yağmuru çok severdi. Islanmayı… Damlaları yüzünde hissetmeyi… Gözlerini kapayıp, gökyüzüne çevirdi yüzünü…

Senin gönlün ne büyükmüş sevdiğim,
Gönül bahçen açıverir rengârenk,
Menekşeler, güller, şen yaseminler,
Hepsi de birbirinden kıymetli...
Ekilip kök salmışlar bahçende,
Kök salmışlar, vazgeçemezsin hiç birinden...

Sakın gözünü dikme!
Dil uzatma yurduma!
Sakın bir şey söyleme
Şu kahraman orduma!

Beni hiç küçümseme,

Bir köprü kurdum yüreğimden,
Uzuyor sevdâ denizlerine...
Ne dağlar, ne de denizler engel...

Sevdâ çiçekleri yeşerttim
Yüreğimin bahçesinde...

Dalgalı denizler korkutur beni,
Ben, sâkin sularda yüzmek isterim.
Çılgın çağlayanlar ürkütür beni,
Serin pınarlarda gezmek isterim.

Deli rüzgârlarla savrulmak ne zor,

Babaların hakkı çok, ne yapsak ödenir mi?
Çırpınır evi için, ona 'of' denilir mi?
O, evlerin direği, boynu hiç eğilir mi?
Kusurlarımız pek çok, sen affet babacığım...

Kaybedince anlarız, çoğu kez kıymetini,

Bir yürek yangınından, arta kalan küle bak,
Tomurcuktu, kokardı; yazık, solmuş, güle bak,
Mehtâbın savurduğu, siyah, ince tüle bak,
Seherde içli içli şakıyan bülbüle bak...

Perde perde yükselen sesi arşa eriyor,

SANMA Kİ UNUTURUM...


Bir ateş ki gözlerin, yakar baktığı yeri,
Sanma ki unuturum, anarım o gül teri,
Hasretin öldürüyor, yok ki daha beteri,