Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Bir denizdin fırtınalı...Çalkantılar içinde...
Çok daha fırtınalı okyanuslardı vücuda getirenler seni...
Hiç okşanmamıştı başın.
Dalgaların haşindi. Öyle bilmiş, öyle görmüştün.

Küçücük bir kayıktım ben. Salıverdiler sana beni...

Açar menekşeler mor akşamlarda,
Sen kokardı burcu burcu sokaklar,
Bak, yine ordayım saçımda aklar,
Dökülen güllerde hasretin saklı.

Gözgöze gelince dönerdi başım,

El sallıyor yorgun yıllar,
Sitem dolu gözleriyle,
Bölük pörçük hatırâlar...
Yemyeşildi geçen gençlik,
Gülümserdim.
Pembe pembe açardı umut tomurcuklarım.

Öfkemin atları koştu dört nala,
Atladım uçurumlardan uçurumlara...
Gözlerimde çakıyor bir sürü şimşek,
Ellerimde gemini tutamadığım atlar,
Götürüyordu öfkem beni karanlıklara...

Neden aldın başını da gittin ah oğlum,
Dünya bu kadar dar mıydı sana?
Dönülmeyen yerlere uçup da gittin,
Yaşamak bu kadar ar mıydı sana?

Güzel yüzün hayâlimden gitmiyor,

(Oğlum Cüneyt'e ağıt)

Durgun sudan bakan çocuk gözleri
Dalgalar kâh çığlık getiriyor sahile,
Kâh gülücükler...
Gök de ağlıyor,

Yetmez mi yâr cefan, olmuşum heder,
Anlatsam derdimi, âleme ne der?
Sardı, bırakmıyor kalbimi keder,
Billâhi her günüm ölümden beter...

Gözlerime baksa, bir nebze eğer,

Bir ipek kanat gibiydi kolların,
Sevginin, şefkâtin meltemi gibi...
Rûhundan, kalbime sessizce akan
En güzel duygulardı, duyardım...
Gözlerime ne zaman dalsa bakışların,
Titreyen bir damla görürdüm gözlerinde.

(Aruz)
Esmez ki o rüzgâr, yine gönlüm oluyor dar,
Yanmış, niye yanmış bu gönül bilmiyorum yâr.
Sarsam seni, bağrımdaki âteşle ısıtsam,
Solgun o güzel yüz ama her demde lütufkâr.

Uzun bacakları gerilmiş bir yay,
Sevimli, yerinde duramayan tay.

Yıllar öncesinde yurduydu Altay,
Dünyâya gelirken doğuyordu ay.