Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Gün vurdu tokadını, koynuna aldı gece,
Dökülüyor damlalar, dilinde bir tek hece.
Kavrulurken yüreği sarıyor pişmanlıklar,
Gözlerinde asılı kocaman bir bilmece.

Tutundu dualara, yetmiyor yakarışlar,

Alt üst eden bir poyraz,
Savurur, kopartır, kırar dallarımı,
Döker yapraklarımı nedensiz...

Oysa?
Sığınmak, yaslanmak,

Elinde tahta sandık,
Bakışları sıcacık,
Minicik taburesi...
Küçücük parmakları boyanmış,
Gözleri ışıl ışıl,
Simsiyah,

Mavi boncuklarla süslü, küçük elinde
Tutuyor, ince, uzun bir değnek,
Kınalı saçları dökülmüş omuzlarına,
Elâ gözlerinin içi gülüyor, seyrederken
Minik kuzucukları, çoban kızının...

Bir uğultu geliyor kulaklarıma,
Görmediğim şehirlerin gürültüleri;
Çarpılıp kapanan kapılar,
Elem dökülüyor, karanlık, kırık pencerelerden...
Bahçelerde sessiz bir çürümüşlük,
Kırılmış, eski iskemleler...

Bir çift ipek kanat sarardı beni,
Usul usul...
Gökler gibi masmavi...
Rûhum kanatlanırdı baktığın zaman...
Aman...
O bakışlar ne yaman...

Ben severim,
Ben döverim,
Ben elim.
Yediren ben,
Okşayan ben,
Seven ben...

Ben olmaya çalışır
Üstümdeki elbise.
Diklensem birine diklenir,
Üzülüp iki büklüm olsam
Eğilip bükülür o da.
Uzatsam birine kollarımı,

Bağırıyordu herkes,
Seslendim, duyuramadım.
Gidemedim bir adım,
Susturamadım.
Uzandı elim,
Oldu bir yumruk,

Aldı,
Oydu.
Taşıdı, koydu.
Yazıp çizdi.
Asırlarca dizdi, dizdi.
Yerden göğe yükseldiler.