Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Gecenin eteklerini silkeledim
Gülümseyen sabahın ayak ucuna
Döküldü, rüyâlar… anılar…

Hayâllerim tutundu yıldızlara
Sallandılar ışıl ışıl gökyüzünde…

Gözlerim dalgın,
Dudağımda yarım gülüşler,
Yüreğim kırık,
Başım öne düşmüş,
Suskun gidiyorum...

Bir iz var gözlerimde, gözünden kaldı,
Bir kırık kalbim vardı, seninle gitti.
Hayatta bir tek arzum, sevgili yârdı,
O beni istemedi, el olup gitti...

Kolları sarmış mı bir başka beli?

(Şarkı sözü)
İnliyerek tamburum yine şarkını çaldım,
Mâzideki aşkımı yâd-ı hayâle daldım.
Hayal olsa da yine, yaşadım o demleri,
Şu mâkus tali'imden yine intikam aldım.

Eski günleri hatırlamak, hâtıraları yadetmek, çoğu zaman bir ilaç gibi geliyor insana. Hem, zaman ne çabuk geçmiş diyoruz. Hem de, o zamanların hasreti sarıyor yüreğimizi.
Çok saygıdeğer şair Ünal Beşkese, kaleme aldığı 'KÖŞE BAKKALLARI' adlı nostaljik yazısında, o güzel günleri öylesine canlı ve tatlı bir dille anlatıyor ki, sanki zamanı geri alıyor, o çocukluk günlerimize dönüyoruz.

Eskişehir'de, bizim de ihtiyaçlarımızı aldığımız bir 'Bakkal Ahmet Amca'mız vardı.
Rahmetli babam ve annem, elimize veresiye defterini tutuşturur, oraya yollardı.
Hayatımın yüzümü kızartan ilk ve son hırsızlığını bir arkadaşıma uyarak orda yapmıştım.

Seneler sonra, Eskişehir’de, çocukluğumun geçtiği sokak aralarında dolaşıyorum. Birden çok eski günlere dönüyorum. 60 lı yıllar… Üç kardeş, minicik adımlarımızla okul yolunda yürüdüğümüz sokaklar… Seneler sonra hâlâ özelliğini, güzelliğini yitirmemiş evler… Sokaklar boyunca minicik boylarıyla, camlarından tertemiz berrak bakışlarıyla bakan evler… Pencerelerinde hâlâ yine Vita yağı, konserve kutularına ekilmiş gülümseyen sardunyalar, begonyalar… Seneler, bu minik evlerin kimisinin yüzüne çizgiler çizmiş. Azarlanmış, elinden oyuncağı alınmış küskün çocuklar gibi mahzun yere bakan evler… O minicik bahçelerden, kerpiç duvarlardan başlarını uzatmış, beni hatırlar gibi bakan ağaçlar… Düşünceli, ama, tanıdık birine bakar gibi bana bakıyorlar.

Kapılar… Eski kapılar… Sizleri o zamanlar açıp kapayan o insanlar şimdi neredeler? Artık onlar yok ama, onların bakışları hâlâ gülümsüyor gibi çocuklarının yüzlerinde. Eski komşularımızı görüyorum yüzlerinde. Ben tanıyorum ama, onlar bana yabancı yabancı bakıyorlar. Kapıların pirinç tokmakları kararmış olmalarına rağmen hâlâ güzel…
Bazı evlerin yerini büyük binalar almış. Görkemliler… Yanlarındaki o eski minik evlere tepeden bakıyorlar. Kibirleri yüzlerinden okunuyor. Onları sevmiyorum. Ben, yanlarındaki o sevimli, şirin, tertemiz minik evleri seviyorum. Öyle samimi, öyle içten tevazu ile bakıyorlar ki, sarılıp duvarlarını, kapı ve pencerelerini öpmek istiyorum.

Kırmızı kiremitleri biraz solmuş. Fakat, o sevimli bacalardan insanlık, o unutulmamış, kaybolmamış insanlık tütüyor buram buram… Yağmur çiseliyor. Hava ılık. İçimde bir burukluk, bir mahzunluk var. Artık ben o eski çocuk değilim. Hâlâ çocuksu duygularla dolu olsam bile. Şimdi saçları ağarmış bir çocuk gibi, yine hâlâ bir çocuk gördüğüm kardeşime gidiyorum. Yine oturup eski günlerimizi, eski komşularımızı anlatacağız. Anılar canlanacak gözlerimizde. Kâh güleceğiz, kâh gözlerimiz dolacak. O eski dostlarımızın hepsi canlanacak gözlerimizde. Kapı önünde oturuşları, bakışları, şiveleri, bize kızmaları, ya da evlâtları gibi bağırlarına basmaları, bir film şeridi gibi geçecek gözlerimizden… Hepsine Allah rahmet eylesin… Nasıl komşuluk edilmesini, yardımlaşmayı, nasıl insan olunmasını keşke hayatta olsalar da yine gösterseler, yine örnek olsalar…

Gece, Ay'la olmuş eş,
Her an beraber, sâkin.
Vefâlı ki kıyamete kadar...
Gece'nin aklında güneş,
Hep hayâl kurar:
'Alsam onu koynuma,

Ilık bir rüzgâr gibi,
Usul usul çiseleyen yağmurla
Bembeyaz bulutlardan gel ban!

Bahar çiçeklerinin kokusundan,
Sevgi gözyaşlarının buharıyla,

Gölgelendi gözlerim yine,
Issız bahçelerin yalnızlığı gibi
Solgun ve sessiz...
Kapandı tüm kapılar...
Sesleri çınladı durdu peşpeşe...
Yankılandı, binlerce kez...

Kırık kanatlı kuşlar,
Yalınayak çocuklar gibi, kimsesiz,
Dolaşıyorlar yüreğimde...
Didik didik ediyorlar kalbimi,
Kurtulamıyorum...