Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Eski, çivit mavisi, solgun duvarlar,
Kuytu bir köşede, mahzun bakıyor,
Gözlerinden damla damla yaş akar gibi…
Dökülmüş kireçleri, soyulmuş yer yer,
Paslı büyük bir çivi, saplı kalbine…

(Aruz, akrostiş)
Bir güneş doğmuş ki, her gün parlıyor ufkumda çok,
En sıcak hislerle gönlüm sırlanıp yanmaktadır.
Kalbi sarmış, rûha dolmuş, bir kanatsız kuştu ok,
İncecik tül sanki mısrâ, rûhumuz kanmaktadır,
Rengi kordan; bal tadından başka bir tat onda yok.

Sen,
Yaşlı gözlerimde dolaşan hasret,
Sen;
Umutlarımı havalandıran usul meltem...
Nefessizim gel! Ne olur?
Gel, yaşat beni...

Bir yalan; bin günah,
Bir günah; bin acı doğurur.
Acılardan doğan bin bir gül,
Dökülür yaprak yaprak,
Kim bilir, belki de zamansız kurur...
Gönül bu;

Tükenmiş kalpler şehrinde
Bir adam
Kurşunluyor sevgiyi...

Bir adam,
Gözleri ateş kuyusu.

BEN HEP SENİ SEVDİM...

Ben, seni şiirlerinle sevdim,
Kâh sevgiyle bakan,
Kâh şimşekler çakan bakışınla,
Kaşlarını çatışınla sevdim.

Usul usul gardan kalkınca tren,
Raylar fısıldadı, gitme kal, diye.
Mahzun, ağlamaklı gidiyordum ben,
Sordum, tekrar sordum, ayrılık niye?

Uzanan yollarda gördüm izini,

Güneş ufukdan henüz göz kırpmamıştı pencereme… Uyandım. Sımsıkı kapalı perdeleri usulca araladım. Tatlı bir lâcivert rengindeydi gökyüzü. Sokak lambasının loş ışığında tam bir sessizlik içindeydi her yer. Kaldırımlar bile hâlâ uykuda idi sanırım. Karşıki evler, mahmur mahmur baktılar karanlık pencerelerinden. Sanki, uykularını bölmüştüm. Bahçedeki ağaçlarda kuşlar cıvıldaşıyordu bu saatte. Birden, güneşin ışıkları sıyırdı gecenin karanlığını, gülümsedi her yer…

Perdeleri ve camı açtım. Mis gibi havayı ciğerlerime çektim. Sokakta işe erken başlamak için yollara düşmüş bir kaç silûet belirdi. Gecenin rehavetini atamadıkları belliydi. Zinde değildiler. Esneyen, öne eğilmiş insanlar, yollara düşüyorlardı ekmek parası için bu alacakaranlıklarda…
Bahçe duvarının yanından bir kedi seğirtti hızla… Koşarak kayboldu. Bugün heyecanlı ve telaşlı olan bir tek ben değildim galiba.Karşı evin genç kızları, diğerlerinin aksine pür neşe çıktılar evden.
Sabah serinliğine, kısık ama şen kahkahaları güneş ışınları gibi düşüverdiler. Belli ki, dinlenmişler, keyifleri yerindeydi. Kapının önünde, etrafa gülüşmeler taşırarak babalarının gelmesini bekliyorlardı. Pardesüsü kolunda, diğer elinde çantası ile kır saçlı bir adam arabanın kapısını açtı. Kızlar pür neşe bindiler. Ne güzel bir tablo idi. Onlar gözden kayboldukları halde, peşlerinden gülümseyerek bakıyordum hâlâ… Neşeleri bana sirayet etmişti. Usulca radyoyu açtım. Müzik kanalında ruhumu okşayan bir parça bulana kadar aradım.

Bir boşluğa düşer gibi,
Kanatsız, kolsuz...
Kayboldum sanki,
Yönsüz, sevgisiz, yolsuz...

Bir ürperti sırtımda,

Gün olur,
Bir güneş doğdu sanır insan...
Gözleri kamaşır...
Bir ışık huzmesi uzanır yüzüne,
Ruhuna kadar aydınlanır...
Yüreği ısınır birdenbire,