Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Kıymetli Kardeşim Figen Meltem Ege'ye...

Fısıldadı dağlar, gökler, denizler,
İçinden ağladı buğulu gözler,
Gitti uzaklara, çırpındı kuşlar
Ellerin, düşümde ellerin kaldı,

Akşam olunca kalbime
Derin bir yalnızlık çöker.
Ruhum azâp çeken bir kuş,
Ağaç gölgelerinde tüner.

Doğrulur da seher vakti,

Ağlıyormuş benim mahzun bakışlım,
Kirpikleri, pembe yüzde nakışlım.
Bin başak demeti sarı saçları,
Yüreğime girip kor kor yakışlım.

Gülüver de güller açsın yüzünde,

Yürüdüm,
Yetmedi yollar acıma.
Yürüdüm, bitti yollar,
Dönmek istemedim tekrar acıya...
Gitsem duvar, dönsem acı,
Kaldım öylece...

Ben anayım,
Çocuklarımın ve bütün çocukların anası.
Sevgi, sevgi diye atar yüreğim.
Zarar gelse kılına,
Tırnağına batsa diken,
Yüreğimden damlar kanı,

Göğe doğru uzanan o ellerimiz elem dolu,
Kapkara olmuş yıldızlar, yağdırmıyor nurlarını.
Nasıl sıkmış kemendini, bahtın acımasız kolu,
Zalim kader yüksek örmüş, kayalardan surlarını…

Ömür boyu çabalasam, aşamam ki dağlarını,

Ellerine tutunmak,
Gözlerinde tatmak mutluluğu;
Elvedâ diyebilmek, hüzüne...

Huzur verebilmek;
Bir ömür boyu,

Yüce kavak, yüce kavak hışırda,
Gelen nedir bilemem ki başıma?

Avluda oturmuştu Gültâze. Kerpiç duvara sırtını dayamış, dizlerini kırmıştı. Başındaki güllü yemenisi bir yana kaymıştı. Gözleri öfkeliydi Gültâze'nin... Gözleri ıslaktı... Gökyüzüne bakıyor, bakıyor da görmüyordu. içinde bir öfke kabarıyor, kabarıyor, çaresizlikle acıya dönüşüp, bağrına bir taş gibi oturuyordu. bakışları çocuktu Gültâze'nin...Bakışları mâsum, ürkek ceylanlar gibi. Yüreği küt küt atıyor, sıkışıyordu.
Henüz onüçüne yeni basmıştı. Hatları yeni yeni genç kızlığa dönüşüyordu. Simsiyah saçları vardı, upuzun...Belik belik örmüştü anası. Boncuklar takmıştı aralarına. Kapkara gözleri vardı Gültâze'nin. hep uzaklara bakan, hep uzaklara dalan...Kapkara kirpikleri vardı, ok gibi. Daha çocuktu ama, onu gören gözlerini alamazdı bir zaman.
O da oynamak isterdi bazen. Koşardı, kınalı kuzusunun ardından. Güllü yemenisi düşer, saçları savrulur, yanakları al al olurdu...Ama, biri vardı ki, Gültâze'yi çok korkutuyor, her kapının ardından, her ağacın gölgesinden, her delikten fırlıyordu... Aklını başından alıyor, ödünü koparıyordu...…Gültâze onu görünce korkudan titriyor, o çocuksu neş’esi kayboluyor, gözlerine yaşlar hücum ediyordu.

Güneşin battığı yerden doğuyorsun yüzüme,
Dağıtıp saçları birden dönüyorsun gülerek.
Geliversen bana ah sen, hani candın özüme?
Tepelerden bakıyorsun güzelim göz süzerek.

O bakışlar ki bu kalbin kırılan aynasıdır,

Yarabbim?
Gözümdeki yaş,
Gönlümdeki hüzün,
Kalbimdeki burukluk
Niye?
Soruyorum kendime