Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Bir uzun nefes gibi estin yüzüme,
Tıkandı soluğum....

Daralıyorum, derdimi anlatamamaktan sana....
İçimde taşlaşıyor sözler,
Ciğerlerimde kayalar var...

Duman duman, bulut bulut kanatlanıp uçtular,
Yüreklere hiç sönmeyen kor kor ateş saçtılar.

Acılara gark ederek can verdiler ocakta,
Yavruları yetim kaldı, garip öksüz kucakta.

Bu sabah Gökyüzü, siyah geceliğini üstünden atıp, mavi saten elbisesini giyerken bir yıldız alıp taktı yakasına. Dudaklarında mutlu bir gülümseme vardı. Hoş görünmeliydi Deniz'e. Onu çok incittiğini biliyor, gidip gönlünü alsam diye düşünüyordu.Saçlarını savurdu. Gece simsiyah görünen saçları, güneşin ilk ışıklarıyla, kızıla boyanarak, beyaz bulutlar arasından denize döküldü çağlayanlar gibi... Rüzgâr, çiçeklerden kucaklayıp getirdiği mis gibi kokuları saçlarına serpti. Ilık ılık eserek o çok sevdiği saçları taradı usul usul...
Etrafa mis gibi bir koku yayıldı. Martıların başı döndü bu güzel kokudan...Uzun uzun süzüldüler gökyüzünde, bu güzel havayı ciğerlerine çekerek...

Sahildeki ağaçlar, bu güzellik karşısında gülümsediler.Uzanan dallarıyla el salladılar, selâm verdiler.... Hepsi de Gökyüzü'ne hayrandı. Ona erişmek için, bir an önce büyümek ister gibi, dallarını uzatıyorlar, birbirleriyle yarışıyorlardı adetâ...

Gece derin derin düşünen mor dağlar, şimdi başlarındaki beyaz örtülerini düzelterek, eteklerinde gezinen kuzuları gülümseyerek seyrediyorlardı.

Dizlerinin dibinde geçti yıllarım,
Sıramız geldi anne, askerim artık.
Yüreğim hep seninle, uzak yollarım,
Allah'a emânetsin, askerim artık!

Kurbânım vatanıma yakıldı kınam,

Bir bülbül ki, şakıdıkça gönlümde hep bahar olur,
O, gücenip sustuğunda, gönül bahçem tüm har olur.
Dolanırım gülistanı, ben bulurum bülbülümü,
Gamım biter, yüreğime güneş doğar, seher olur...

Dizlerinde yatıp her gün şarkısını dinleseydim,

Kanadı kırıldı, uçamaz artık,
Vurdular, yaralı, beyaz güvercin.
Ne yazık, kalıyor severken ayrı,
Bilmedi suçunu, anlamaz niçin?

Gagasında vardı bir zeytin dalı,

Derin bir sessizlik,
Mahzun sükûnet,
Sivas’ın tepedeki sessizlik şehrinde.
Yüreği yaralı kederli baba,
Ve ateşler üstünde yürüyen
Zavallı ana…

Yüreğim dağlandı, bu nasıl dünya?

Çok büyük bir acı bu… Dağlandı yürekler… On yedi fidan kurudu gitti… Kaç yüreğe ateş düştü… Ağladı analar, babalar… Kahroldu sevgililer, eşler… Kaç yavrunun boynu büküldü… Yüce Rabbim, sabır ver o yanan yüreklere… Rahmet eyle o cesur insanlara… Onlar asla unutulmayacak… Yüreklerde yaşayacaklar… Alınlarından öpülesi askerler… Şehitler…

Ey, Ata’m! Sana içimi dökmeye geldim. Önünde utançla diz çökmeye geldim. Bu güzel vatanımın çektiği nedir bu hainlerden? Bu evlâtlara ölüm yakışmıyor. Yakışmıyor hiç… Biliyorum ki, dayanılmaz acılara gark olmuş annelerin ve babaların, yüreklerinin bir yerinde teselli var. O da, evlâtlarının bu vatan için şehit olmaları… Onların yetiştirdiği aslanlar onlar…
Bu alın yazısı, boynumuz kıldan ince kadere karşı…

Issız ve yalnızdı gönlüm, sıcacık elin uzandı,
Dokundun, anladım benden başkasına bigânesin.
Gölgeler sarmıştı ömrü, ruhumda yıldızlar yandı,
Anladım ki yüreğimde alev alev külhânesin…

O eller ki, kanat çırpıp bir çift güvercin misâli,

Gamlı başını yaslamış duvara,
gözleri iki loş pencere,
kapkara
hüzün tütüyor…
Siyah çarşafının içine
sığdırmış tüm acılarını