Güünün Son Işığı Şiiri - Yücel Özkü

GÜNÜN SON IŞIĞI
Yaprakların sessizliğine indi akşam,
Gün, tacını ufka bıraktı.
Güneş, ufkun avucunda erirken,
Rüzgâr topladı gönlümün yalnızlığını.

Bir ışık kaldı dalların kıyısında,
Adın, günün son ışığında kaldı.
Sustu gökyüzü, renkler konuştu;
Sessizlik, içimde çiçek açtı.

Her gün batımı biraz seni anlatır,
Biraz eksilir gölgemde zaman.
Kuşlar döner yuvalarına,
Ben, akşamın en sessiz yolunda kaldım.

Gece, yıldızlarını göğe dizer,
Ay, suskunluğa gümüş bir iz çizer.
Ben, akşamın eşiğinde bekleyen dal gibi,
Adını rüzgâra bıraktım; gece sakladı.

YÜCEL ÖZKÜ
13 Temmuz 2026/19:09