Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Vazgeçtiklerim arasında kaçıncı sıradasın bilmiyorum. O kadar çok şeyden vazgeçtim ki hayallerim, heveslerim, heyecanlarım, ümitlerim sonbaharın demindeyim. Herşey zamanında güzel diyenlerdenim. Beklemenin, sabretmenin, tahammül etmenin yorduğuna inananlardan. Heves kaçtımı, zaman geçtimi, beklemenin yorgunluğu çöküyor insana. Mücadeleci de değilim çabuk vazgeçip pes ediyorum. Bir süre sonra alışıyorum veya içime atıyorum anlıyormusun...

Minnacık bir kadındı annem yüreği kocaman.
Odalara bölünmüş, sevgiye anılara ve acılara.
Elleri titrerdi yorgunluktan ama yüreği mertti.
Doğrulukta, dürüstlükte, merhamette benim için
en güzel örnekti...

Kadınların daha hassas duyarlı ve merhametli olmasını sağlayan annelik duygusu aynı zamanda daha da güçlü ve cesur olmalarını sağlar.
Yürekleri bir kedi yavrusu gibiyken çocuklarını koruma iç güdüsüyle yırtıcı bir kaplana dönüşe bilir.
Kendi hayatlarını hiçe sayarak...

Annesinin gölgesinde yürür bir kız.
İlk oyun arkadaşı, ilk sırdaşı, saçlarını toplayışı. Eğer iyi bir örnekseniz gelecekte başarılı ve mutlu olur. Mutlaka iç huzurun en büyük zenginlik olduğunu söyleyin ve dış güzelliğinden çok iç bilgeliğin, ruhunu güzelleştirmesinin önemini anlatın. Hırsların kendine zarar vereceğini, azmin ve yeteneklerin yol göstericisi olduğunu. Nezaketi mütevazi olmayı. Şımarık ve bencilliğin kaprisli bir birey yapabileceğini. Mantıgın ve duygunun ahengini, iradesinin güçlü olması hayata karşı kırılgalıgına bir kalkandır. Nefretide, sevgiyide sizden ögrenir. Övütten çok örnek olabilmek önemlidir. Birçok nitelik ve özellik geçicidir, anneden kızına geçer unutmayın...

Ne zaman bir yerlerde bir çocuk ağlasa,
bir çocuğun canı yansa; kalır çayım bardakta,
dalar gözlerim, dolar gözlerim, hüzünle uzaklara...
Ah anne tarafım benim, ah anne tarafım işte...

"Aşk"ta eller kenetlenirken, yüreklerde kenetlenmeli...
Sen ben değil, biz olmayı bilmeli...

Aşkı kalemden sorma, ne bilir yanan yüreğin mısra mısra dökülürken çektiği sancıyı, ne bilir gözyaşının kağıda renk kattığını ahını ahvalini ne bilir.

Bana inanmıyorlardı.
Yeterince tanımadıklarından olsa gerek ama ben ne olduğumu biliyordum ve ne yapmam gerektiğini.
Sadece ayağıma takılan taşları temizlemem gerekiyordu...

Aynı acıyı derinden hissedip yalnızlaşıyorsun.
Geceleri uykusuzluklar vardır sendede kimbilir.
Huzursuz uyandığın günler kahve içerken dalıp gitmelerin, sıcak içten doğal bir sevgiye sevgiliye özlemdir...
Hani o gülse bir dünya olacaktır. Tatlı bir söz kanatlandıracaktır. Bir bakışı yetecektir gününü güzel geçirmene. İçinde donmuş buz kesmiş yanını ateşleyecektir. Böyle sahipsiz kimsesiz sanmayacaksındır kendini, yastığının sol tarafı dolacaktır hayaliyle...
Kim bilir belkide aynı anda ayrı şehirlerde isyanınızı haykırıyorsunuzdur...

Sen ne masum adamdın baba.
Hiç incitmezdin hiç kırmazdın.
Başı dumanlı, gözleri bulutlu,
yüreği merhamet dolu, sen ne güzel adamdın.
Bir gün verseler bir gün dile deseler koşarak çocukluguma dönerdim dizlerinin dibine.
Yanık türküler söyleyen, sevgiyi çogaltıp dağıtan,