Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Çekilin kenara ben geliyorum.
Yüzleştim hayatla, ödeştim yalanlarla.
Savurdum kendimi kurak yarınlara.
Kaybedecek neyim kaldıki artık gözüm kara.
Kulak tıkadım insanlara.
Evet biraz deliyim, biraz çatlak.

Kimse senin ne yaşadığını bilemez.
Ne düşündüğünü, ne hissettiğini.
Güçlü olmak zorundasın beni anlıyormusun

Anılar bir bıçak gibi batsada sol yanıma.
Dinlediğim şarkılar seni hatırlattıkça gözlerim dolsada. Yinede özledim diyemem beni bilirsin...

Beni güzel hatırla olur mu?
Kelebek ruhu yaralanmış de
Kanatları kırılmış de
Yararı herkese, zararı kendine de
Beni güzel hatırla ve kelebekler savur gökyüzüne
benim hatırladıkca...

Düşünüyorum da, nasıl yabancı oluyor insanlar, içinden geldiği gibi değil de, işine geldiği gibi davranıyorlar ve en çok yaralayanlar sol yanına aldıkların güvendiklerin, canım dediklerin, canını acıtıyorlar.
Yorgunsun bir omuz ararsın, durgunsun bir hatır soran olsa dersin, gönlün acılara dem tutmuştur, soğuk yüzlerde sıcak bir bakış beklersin, bir içten gülümsemeyle bana sarılsa dersin, üşürsün havanın ayazı değildir, insanların buz gibi keskin ve donuk bakışlarıdır içini üşüten.
Ah sevdiklerim, dost bildiklerim hani iyi ki vardım? beni ölmeden öldürdünüz...

....Gülten Alp

Sahi ben ne zaman büyüdüm anne,
belki de hep büyüktüm. Olgunluğu öğretirken, güçlü olmayı, güçlü durmayı, bir miras gibi söylediklerin aklımda hala. Sahi ben hangi ara büyüdüm anne, peki neden hala küçük bir çocuk kadar sevgine ihtiyaçlığım, hemen küsmelerim, suratımı asmam, senin kollarında olma isteğim, ufak bir üzüntüde gözlerimin dolması ve zamansız dudaklarımı büzmem, tamam güçlüyüm anne, istediğin gibi ama işte yalnızken gel gör beni. Çabuk unutuyorum kırğınlıklarımı, kin tutamıyorum, mesafe bırakıyorum sadece bu konuda bilirsin çok iyiyim insanları çabuk tanıyorum ama yinede keşke iyi olsaydı dediğim çok oldu. Sessizlik benim diğer adımdı. Hep mutsuz değilim, arkadaşlarım yanımda olunca şımarıyorum, şakalar yapıyorum, eğlenceli keyifli oluyorum. Hala dans ediyorum, şarkı söylüyorum yüksek sesle. Kimsenin gözlerinin içine bakamayacak kadarda utangaçım hala, az konuşuyor, çok düşünüyorum. Anne sahi ben ne zaman büyüdüm. Anne peki niye hala duygularım değişmedi, kızamıyorum kimseye öfkelenemiyorum, başımı usulca öne eğiyorum peki diyorum içimden, sitemim kendime ve hayal kırıklığı yakamı bırakmıyor. Çocukluğumdaki gibi resim yapıyorum, şiirler yazıyorum, kendi dünyamda yaşıyorum içimde hala kocaman bir kalple seven küçük bir kız taşıyorum ve hala kelebekleri gelincikleri kedileri seviyorum...ha bide yalnızlığımı... ...duygularımı düşüncelerimi içime atmıyorum, gizlemiyorum artık anne herkese söylüyorum, bak bu yazdıklarımı da okuyacaklar mesela, sizi çok seviyorum anne...

Ben seni şiir diye okudum.
Gözlerindeki masum bakışları okudum.
Saçlarının rüzgarda mısra mısra savruluşunu okudum. Çekingenliktenmidir bilmem ellerindeki şaşkınlığı okudum. Her gülümseyişinde çocuksu bir neşeni okudum. Durgunluğunu, yorgunluğunu, yalnızlığını okudum.
Ben seni şiir diye okudum.

Çocuk düşlerin çalındı, eli kirli hırsızlarca.
Bedelini büyük ödedin sana sahip çıkmayan bencil bir coğrafyada. Sen susarken konuşan vicdanlar olmalıydı. Namusunu berdel ettiler dokunanlara, gelinlik miydi kefen miydi o giydiğin bilemedim...

Yüreği güzel hassas insanlar için bir ızdıraptır söyleyemedikleri. Kırmamak için incitmemek için sustukları. Karşısındakine sessizce gülümserken haykırılmamış cümleler gizlidir, dalgın bakışlarında.
Oysa nasıl içine dökülür gözyaşları bilemezsin

Canın acırda sesin çıkmaz.
İsyanlara döner her sözcük dilinde kimse duymaz.
Sen sakin oldukça, sabır gösterdikçe, olgun davrandıkça, kırmayayım diye çabaladıkca, değer verip sustukca. Yıkılırsın, yorulursun, yokolursun. Anlamazlar anlamayacaklarda bil istedim...