Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Verdiğin kadar insansın
Kusursuzluk diye, bir şey, yoktur!
Gönlünüze düşen, insanların
Kusurları ile sevmedikçe onların

Çay ile yağmur
bir bütündür
tıpkı kalbin

Bugün tüm nergisler senin kokuna durmuş,
Yamaçlar sevdanın sofrasına dönüşmüş,
Aşkın renkleri birbirine karışmış usulca,
İçimde çoğalan bir bahar gibi büyümüşsün.

Şiir diyorum şiir…
Sözün kabuğunu kıran
içindeki ateşi saklayan
gizli bir mevsim gibi.

....Ve seni diyorum seni,
Şiir şiir okumak ne güzeldi,

... Sen
Bugün şiir sürdün mü gözlerine ?

Gel,
Seninle yeniden başlayalım, sil baştan...
Uçsuz bucaksız hayallerimi özetleyen
Mavi mavi, göğe kadar uzanan...

Düşünmeden edemiyorum.

Sahi sen varmıydın?

Bu koku senin hatıran.
Bu gülüş senin.
Şu dudağındaki ruj izim,
Bu dağınık çarşaf bizim

Sır kalpte ise,
suskun bir yıldız gibi,
parlamayı bekler gecede.