Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Korkularımızı sevince ait olmaktan hep korktuk, sevmekten Sandığımızdan çok korktuk aptalca düşlerimizden, Sevildikçe azalacağını sandığımız özlemleri yok edercesine harcadık,
Sevginin sıcaklığının sevdikçe,sevildikçe çoğalacağını unuttuk.
Vermeyi bilmiyoruz gönül penceremiz kapalı,
Almaya meyilli alışık değil bünye,

Sevmiş işte hem de çok...
Bir elinde kahvesi,
Karşısına çaycısı oturmuş,
Cam kenarında salaş bir tavırla...

Verdiğin kadar insansın
Kusursuzluk diye, bir şey, yoktur!
Gönlünüze düşen, insanların
Kusurları ile sevmedikçe onların

Çay ile yağmur
bir bütündür
tıpkı kalbin

Bizim bildiğimiz cümlelerle değil,
biraz acı biraz buruk.
İzler bırakmış ama silinmemiş yüreklere dağıtmış.
Yazan yazarlar yazan kalemler

....Ve seni diyorum seni,
Şiir şiir okumak ne güzeldi,

... Sen
Bugün şiir sürdün mü gözlerine ?

Gel,
Seninle yeniden başlayalım, sil baştan...
Uçsuz bucaksız hayallerimi özetleyen
Mavi mavi, göğe kadar uzanan...

Düşünmeden edemiyorum.

Sahi sen varmıydın?

Bu koku senin hatıran.
Bu gülüş senin.
Şu dudağındaki ruj izim,
Bu dağınık çarşaf bizim