Gözlerinde Hayat Şiiri - Sabri Servetoğlu

akşam, paslı bir bıçak gibi iner omuzlarıma
şehrin bütün lambaları senin yokluğuna yanar
kaldırımlar beni tanır da
sen dönüp bakmazsın

toprak, sessiz bir anne gibi
alıp saklamış seni koynunda
gökyüzü o günden beri
maviyi unutmuştur

ellerini rüzgâr taşır şimdi
yabancı mevsimlerin üşüyen sokaklarına
ben, her vitrinde yüzünü arayan
eski bir yolcuyum

bir tren geçer içimden geceleri
hiçbir istasyonda durmadan
adını fısıldar raylar
ben yalnızlığımı omuzlayıp yürürüm

ekmek susar
su susar
hava bile senden söz açmaz artık
oysa sen gülünce
bir bahar uyanırdı kirpiklerinde

kızma bana...
insan en çok sevdiğinin sessizliğinde eksilir.
gözlerini kapatma;
karanlık büyüyor.

gel...
şafak kuşların kanadında değil,
senin adımlarında doğsun.
kapımı çalan ilk ses sen ol;
içeri gir
ve hiçbir ayrılık bulamasın bizi.

kiraz çiçeğim,
gözlerine her baktığımda
ölüm biraz daha uzak,
hayat biraz daha yakın olurdu.

şimdi bütün şiirler
adını söylemeye çalışan
yarım kalmış cümleler gibi.

ve ben,
bir ömür boyunca
gözlerinde yaşamayı bekleyen
tek mısra olarak kalırım.