Görünmeyen Yaralar

Elimi tutmak isteyen herkeste
Seni arar oldum…
Bir bakışta, bir gülüşte,
Bir insanın sesindeki sıcaklıkta bile.
Ama kimsenin elleri
Senin ellerin kadar tanıdık gelmedi bana.

Dikiş tutmadı hayatım,
Ne kadar toparlamaya çalışsam da
Her şey yine sana dağıldı.
Sanki kaderim,
Adını kalbimin en derin yerine yazmıştı.

Ne gecem gece oldu,
Ne gündüzüm gündüz…
Geceler karanlık değildi aslında,
Sadece sensizdi.
Gündüzler de aydınlık değildi,
Çünkü senin gülüşün doğmuyordu artık.

İnsanlar soruyor:
“Ne yaşadın böyle?” diye.
Oysa ben içimden cevap veriyorum;
“Ne yaşamadım ki…”

Bir insanın susuşunda kırıldım,
Bir vedanın içinde kayboldum,
Bir sevdanın ortasında
Yalnız kaldım.

Kanayan sadece dizlerim değildi,
Düştüğüm yer bir sokak değildi çünkü.
Bir kalbin ortasında düştüm ben,
Bir sevdanın tam ortasında.

Yüreğim kanadı…
Kalbim kanadı…
Ruhum kanadı…
Bedenim yoruldu bu yükten,
Beynim susturamadı hatıraları.
Ve inan,
Her hücrem ayrı ayrı ağladı gecelerde.

Bazen düşünüyorum;
Bir insan nasıl bu kadar yer eder
Bir başka insanın içinde?
Nasıl giderken bile
Kalbin yarısını yanında götürür?

Ben seni sevmeyi
Bir hayat sandım.
Oysa meğer
Bir ömürlük yara imiş.

Şimdi sokaklar aynı,
Gökyüzü aynı,
Rüzgâr bile aynı esiyor belki…
Ama ben aynı değilim.

Çünkü bir insan
Birini gerçekten sevince
Ya eskisi gibi yaşayamaz
Ya da bir daha kimseyi
Eskisi gibi sevemez.

Ve ben anladım ki;
Bazı insanlar hayatımıza
Kalmak için değil,
Bizi sonsuza kadar
Değiştirmek için giriyor.

Sen gittin…
Ama bende bıraktığın sevda
Hâlâ gitmedi.

Belki bir gün
Yaram kabuk bağlar,
Belki gülmeyi yeniden öğrenirim.
Ama bil ki…

Bir yerimde
Hep sen kalacaksın.