Gönül Ayînesinde Araf

​Kendi gölgem izinde yürüdüm bî-karar,
Ümitleri tesbih edip çektim her seher.
Tükettim ömrü, ardımda bin bir enkaz var,
Yalnızlık, kapımda beklenen bir mukadder.

​Gitme kal, zira Fuzûlî’den miras bu nâr,
"Yâr" denince içimde küller yeniden yanar.
Dönerim başa, devran eder bu gizli zâr,
Beni bana bırakma, gönlüm seni sayıklar.

​Korkuyla ümit arasında kaldım muallak,
Mısrî misali, derdimi derman bildim mutlak.
Pusulasız gemiyim, gözlerin sanki şafak,
Yalpalanır ruhum, her bakışın bir sığınak.

​Ya tut elimi, bu girdaptan çek çıkar beni,
Ya azad eyle, aslıma kavuştur bu teni.
Sadik-ül Melâmi bilir ki aşkın tek feni;
Ya vuslatla ihya et, ya hicranla yak beni.

03,08,2016
Ankara Kızılay