İnsan,
Bir kalpte olmalı,
Bir kalbe gömülmeli.
Kalpler ne bir otel odasına,
Ne de bir kabristana dönmemeli.
Azizim, beyhude bunca çaba
Küçücük dünyamızdaki büyük savaşlar!
Kan damlayan kahkahalar.
Herkes kendi filminden şikayetci!
Binbir çeşit yaldızlı harflerle tarihe düşerken notu,
Sarnıçlardan sütunlar ayaklanacak harflerin çıktıkça ruhu.
Alman Çeşmesi’nin önünde bir muamma dimdik duran bedenimde,
Sorular artarda cirit atacak yorgun beynimde,
Ben neredeyim? Alman Çeşmesi nerede?
Bildirimler düştü önce sessizliğin ortasına,
Ehemmiyetsiz bir gürültü, metalik bir sızı...
Fırlatıp attım uzağa, bıkkınlığın o kör öfkesiyle;
Lakin ses, ben kaçtıkça sokuldu içime,
Daha yakından, daha cüretkâr, daha diri.
Avucumda patlamaya hazır bir hiddetle açtım;
Dün,
Çok uzun bir ardan sonra
İlk kez karşılaştık seninle.
Konuşamayışıma
El uzatamayışıma
Aldırma
Cümle âlem şâhitken takınılan o vakar,
Belki bir tasannu, belki dillerde inkâr.
Asıl mîzan, o sahipsiz tenhalarda gizlidir,
İnsan, ancak kendi bildiği o gizli izdedir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!