Gülistan'da Direniş Şiiri - Hürrem Demir ...

​
​Bir gül bahçesinin gizinde gezinirken
Kuşatmıştı göğsümü o keskin ıhlamur kokusu.
Güller kırmızısıyla, pembesiyle ışıklar saçarken gülistanda,
Acımasız bir rüzgâr savurdu sarı yaprakları yüzüme!
​İşte tam orada, o kadim bahçenin kalbinde,
Ihlamurun yanı başında yükseliyordu bir iğne yapraklı çam ağacı;
Ayrılık sözcükleri kadar keskin ve bir o kadar mağrur...
Zamana meydan okurcasına dört mevsim yeşil, dört mevsim dimdik,
Tüm gidenlerin bıraktığı boşluğu doldurur gibi
Sonsuz bir sadakatle kök salmış, beklemekte...
​Aşk, özgürlüğünü ilan etmeli artık!
Aşk sadece kendi nefesiyle, aşk gibi yaşanmalı;
Arınmalı insanın ona yüklediği sahte anlamlardan,
Kurtulmalı çiçekten, cilalı madenlerden...
Yalın, çıplak ve hesapsız...
​Yaşamalı
Yaşanmalı
​Ay ışığı gülümsemesiyle aydınlatırken iğne yapraklı dalları
Güneş kollarını açmıştı o münzeviye
Çam ağacı aynı vakar ve dirayetle
Kapatmıştı pencerelerini
Hercai menekşelerin kokusuna
​Ve güneş gülümserken her şafakta,
"Her canlı yaşamaya değer," diye,
Yürekten bir tebessüm süzülmeli dünyaya...