Kendi gölgem izinde yürüdüm bî-karar,
Ümitleri tesbih edip çektim her seher.
Tükettim ömrü, ardımda bin bir enkaz var,
Yalnızlık, kapımda beklenen bir mukadder.
Gitme kal, zira Fuzûlî’den miras bu nâr,
"Yâr" denince içimde küller yeniden yanar.
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta