Gölgem bile kayboldu

GÖLGEM BİLE KAYBOLDU

Gölgem bile kayboldu...
Güneş hâlâ doğuyor belki,
Ama içimde geceler hiç bitmiyor.
Yürüdüğüm yollar aynı yollar,
Geçtiğim sokaklar aynı sokaklar,
Fakat ben artık
Eskisi gibi ben değilim.

Bir zamanlar umutla baktığım ufuklar,
Şimdi sisin ardında kaybolmuş gibi.
Adımlarım var,
Ama gidecek bir yerim yok.
Nefes alıyorum,
Ama yaşamakla nefes almak arasındaki farkı
En acı hâliyle öğrendim.

Gölgem bile kayboldu...
Çünkü beni ben yapan ne varsa
Birer birer eksildi.
Önce hayallerim gitti,
Sonra gülüşüm...
En sonunda da
Aynadaki gözlerimdeki ışık.

İnsan ne kadar dayanır,
Kaç ayrılığı omzunda taşır,
Kaç ihaneti yüreğine gömer?
Bunun hesabını bilmiyorum.
Bildiğim tek şey,
Her acının beni biraz daha sessiz yaptığı.

Bir zamanlar adımı sevgiyle söyleyenler vardı.
Şimdi ismim,
Rüzgârın savurduğu kuru bir yaprak gibi.
Kimsenin dönüp bakmadığı,
Kimsenin aramadığı,
Kimsenin sormadığı...

Gölgem bile kayboldu...
Çünkü ışığım söndü sandılar.
Oysa ben sönmedim.
Sadece içime çekildim.
Bir yaranın kabuk bağlaması gibi
Sessizce bekledim.

Geceyi dost bildim.
Yıldızlara dert anlattım.
Ay, suskunluğumu dinledi.
Rüzgâr saçlarımı değil,
İçimde kalan son umutları okşadı.

Ne çok beklemişim...
Bir kapının çalınmasını,
Bir sesin "Nasılsın?" demesini,
Bir dostun omzuma dokunmasını...
Meğer en uzun bekleyiş,
İnsanların değil,
Kendi huzurunun gelmesini beklemekmiş.

Gölgem bile kayboldu...
Ama vicdanım kaybolmadı.
Sevgim kirlenmedi.
İnsanlara olan inancım yara aldı belki,
Ama merhametim ölmedi.

Çünkü ben,
Kötülüğe benzeyerek iyileşmek istemedim.
Beni kıranlara benzemedim.
Beni unutanları unutacak kadar küçülmedim.

Şimdi yollar bana başka şeyler öğretiyor.
Her viraj bir ders,
Her kilometre bir hatıra.
Her gün batımı,
Bir günün daha sessizce vedası.

Ve anladım ki...
İnsan bazen yalnız kalmaz,
Kendi gölgesini bile geride bırakır.
Sonra yeniden yürümeyi öğrenir,
Karanlığın içinden geçerek ışığı bulur.

Belki bugün yorgunum.
Belki omuzlarım yılların yüküyle eğilmiş.
Belki gözlerimde uykusuz gecelerin izi var.
Ama hâlâ ayaktayım.
Hâlâ kalbim atıyor.
Hâlâ içimde, küllerin altında saklanan
Küçücük de olsa bir umut var.

Gölgem bile kayboldu...
Ama ben kaybolmadım.
Kendimi yeniden arıyorum.
Her şiirde bir parçamı buluyorum,
Her mısrada biraz daha ayağa kalkıyorum.

Bir gün güneş yeniden doğacak.
Gölgem yine peşimden gelecek.
Ve ben,
Geçmişin acılarını sırtımda değil,
Hatıralarımın içinde taşıyacağım.

O gün geldiğinde
Kimseye hesap sormayacağım.
Çünkü en büyük zafer,
İntikam almak değil,
Kırılmış bir yürekle bile insan kalabilmektir.

Gölgem bile kayboldu...
Ama umudum kaybolmadı.
Çünkü biliyorum;
En karanlık geceler bile,
Bir sabahın sessiz müjdesini içinde taşır.

— DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz