Gönlüme de kırgınım

GÖNLÜME DE KIRGINIM

Bir daha geri gelmeyecek
bir ömrü ziyan eden
gönlüme de kırgınım...

Neden bu kadar inandın?
Neden her güzel söze
bir ömürlük anlam yükledin?

Neden gidenin ardından
kapılarda bekledin?

Dönmeyeceğini bile bile
neden umut ettin?

Ben sana kızamıyorum gönlüm...

Çünkü sen
sevmekten başka
bir şey bilmiyordun.

Birini sevdin mi
yarım sevmedin.

Birine güvendin mi
sonuna kadar güvendin.

Birine “benim” dedin mi
kendini onun yanında unuttun.

Belki de suçun buydu.

Kendinden fazla
başkasını sevmek...

Şimdi aynaya bakıyorum.

Yüzüm aynı,
ellerim aynı,
sesim aynı...

Ama içimde
geri gelmeyecek yılların
sessizliği var.

O yılları kim geri verecek?

Kim bana
boşa geçen gecelerimi
geri getirecek?

Kim
beklediğim sabahları,
ağladığım geceleri,
susturduğum cümleleri
yeniden yaşatacak?

Hiç kimse...

Çünkü zaman
insanın elinden aldığı
hiçbir şeyi geri vermiyor.

İşte buna kırgınım.

Giden sevgiden çok
kendime kızıyorum.

Bir ömrü
bir ihtimale bağladığım için...

“Belki düzelir” diye
yıllarımı susturduğum için...

“Belki döner” diye
kendi hayatımı beklettiğim için...

Şimdi dönse bile
ne değişecek?

Giden yıllar
kapıyı çalıp geri gelmeyecek.

Gençliğim
yeniden avuçlarıma konmayacak.

O geceler
bir daha yaşanmayacak.

Ben de
o günkü ben olmayacağım.

Bir daha geri gelmeyecek
bir ömrün ardından
oturup hesap yapıyorum.

Ne kazandım?

Bir avuç hatıra...

Ne kaybettim?

Kendimden
kocaman bir parça.

Gönlüme de kırgınım...

Ama yine de
onu suçlayamıyorum.

Çünkü o
sevdi.

Bekledi.

İnandığı için kaldı.

Kırıldığı halde
“belki” dedi.

Ve sonunda
kendi yarasına
kendi elleriyle
merhem aradı.

Şimdi ona tek bir şey
söylemek istiyorum:

Bir daha
kendini kimse için
unutma.

Sev ama
kendini kaybetme.

Bekle ama
ömür tüketme.

Affet ama
aynı yaraya
defalarca dönme.

Çünkü hayat
bir kez veriliyor.

Ve bazı yıllar
ne kadar pişman olursan ol
geri gelmiyor.

Bir daha geri gelmeyecek
olan bir ömrü
ziyan ettiğim için
gönlüme de kırgınım...

Ama bundan sonrası için
kendime sözüm var:

Kalan ömrümü
geçmişe ağlayarak değil,
kendime sahip çıkarak yaşayacağım.

Çünkü kaybettiklerim
geri gelmeyecek.

Ama önümde
hâlâ yaşayabileceğim
bir hayat var.

Ve bu kez...

Onu kimseye
emanet etmeyeceğim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ