Gölgelerin İçinde Şiiri - Nejla Turan

Kirpiklerin gözleri kucaklaması gibi
Hiçbir hayali kucaklamadı gözlerim.
Dokunmadı düşlerim gökyüzüne,
Çocuk masallarından bile uzaktı sevinçlerim.
Yüzümde eğreti durdu her tebessüm,
Gülüşlerim de içten olmadı hiç.
Karanlık bir aynada eridi yüzüm,
Gözlerimde sönerken umudun son kıvılcımı...
Sorma bana neden sustuğumu,
Neden kilitli kaldığımı bu sessizlikte.
Gülüşü olmayanın hayali olur mu ki?
Zamanı yutmuş bir saat gibi durur kalbim göğsümde,
Dipsiz kuyu gibi çeker beni bu derin boşluk.
Zifiri bir gecede çöker üstüme yalnızlık,
Hatıran, her nefeste ayaz keser içimi ...
Temmuz akşamlarında bile duvarlar soğuk,
Perdelere sinmiş ağır yokluğun
O tarifsiz boşluğun içinde debelenirken,
Gölgeler şahit ağlayışıma.
Sen kadar uzak gecelerde sessiz bir bekleyiş...
Ecelin karanlığında sabahı bekler gibi,
Gözlerime çekilmiş kara perdeler,
Kirpiklerime taş gibi oturmuş biriken damlalar.
Dünyanın gürültüsü boğarken ruhumu,
Sessizce toprağa düşen yaprağın teslimiyetiyle susarım.
Ve sen, kenarı yanmış bir mektupla veda ederken,
Dualarım yankılansın kulaklarında.
Gidenin gölgesi kalır mı ardından,
Yoksa rüzgârın unuttuğu eski bir iz gibi silinir mi ?
Bekleyen bir yüreğin hiç dinmeyen duası
Sabah yeline karışır, dağılır.
Bütün kavuşmalar, gidenin gölgesi kadar uzar...