Gece Dilekçesi Şiiri - Nejla Turan

Akşamın sarkacında gizlenmiş ay...
Mehtap, bir güvercin rüyası kadar ürkek ve yalnız...
Dilekçe gibi katlanmış dualarım,
Göğün sessiz avlusunda bekleşir.
Sessizce iner vakit eski sokaklara,
Rüzgâr çocukluğumdan bir türkü getirir.
Belki biraz mahzun, belki biraz yorgun;
Ama ben hâlâ çocukluğumla yürürüm o sokaklarda.
Penceremde açan menekşelerin kokusu,
Dokunur geçmişin sessiz hatıralarına.
Ve ben, geceye saklanan yalnızlığımla
Sığınırım yeniden çocukluk dualarıma.
Gökyüzü akşamın en güzel rengini giyerken,
Yıldızlar umut eker gecenin koynuna.
Karanlığın alacasında ateş böcekleri yol gösterir,
Yalnızlığımın efkârına usulca eşlik ederler bana
Ayak sesleri çekilir boş kaldırımlardan,
Kapanır perdeler, susar sokaklar...
Sokak lambaları bile titrek yanar gecenin sessizliğinde,
Ve gece, her kapının ardında başka dualar saklar.
Cılız yanan ev ışıklarından
Hüzmeler süzülür perde aralarından.
Kurulmuş yer sofrası;
Gelir yemek kokuları, kaşık sesleri.
Mütevazı yüreklerden âminler yükselir.
Aralanır çocukluğumun kapısı,
Yalnızlığıma inat bana gülümseyerek.
Ben o gülüşle yeniden doğarım her gece,
Kırık dualarım âminlere karışır usulca.
Menekşe kokusu sarılır avucumdaki
Kırık dökük zaman kırıntılarına.
Ve hepsi , içimde yarına açılan bir kapı olur .