İçimin Hira'sı Şiiri - Nejla Turan

Hiçbir yere gitmiyorum kendimden başka.
Çekildim içimin Hira’sına,
Herkesten, her şeyden uzağa.
Dağlar gibi kapandı üstüme gölgeler;
Ne bir ses, ne nefes, ne bir yalvarışa…

Hicret yollarında sürgün oldum,
Ayaklarım toprak, ruhum kavruk.
Her adımda bir parça bıraktım kendimden,
Her durakta biraz daha eksik, biraz daha solgun.

Mülteci bahtım yorgun,
Sırtımda bin yıllık hicran…
Ne bir vatanı kaldı, ne de sığınağı,
Yalnızca rüzgâr eser geçmiş zamanlardan kalan.

Taşlarda bir işaret ararım,
Karanlıkta bir dokunuş, bir haykırış…
Zaman durmuş gibi, ben akmıyorum,
Yoksa zaman mı akıyor benden uzağa?

Dönmek istemiyorum o boş kalabalığa,
Yalanlarına, gürültüsüne, sahtesine…
Burada kalsam da, burada göçsem de,
Sığınağım sadece içimdeki Hira.

Melekler iner mi, bilmem bu dağa,
Ama gözyaşlarım secdeye değer taşlarında.
Burada sadece bir bekleyiş var;
Bir vahiy bekler gibi değil, bir şafak gibi…

Unutulurum belki zamanla,
Belki de hatırlayanım olmaz hiç.
Belki de zemzem gibi tekrar çıkarım sabahlara,
Tekrar yeşerir baharlar kalbime vura vura.