Gönül Yangını Şiiri - Nejla Turan

Bir hayal kırıklığıymış meğer geçen ömür.
Ne çok şey almış benden.
İçimde ne bir sevinç var, ne gidecek yolum.
Zaman avucumdaki rüyaları da savurmuş.
Bülbülün güle ağladığı gibiydi feryadım.
Hep kanıyor içimde bu ayrılık.
Söyle, serap mıydı bu sevda, yoksa koca bir yalan mı?
Gidişinin izi hançer yarası gibi göğsümde.
Yine de sana gelmekten vazgeçmiyor gönlüm.
Eski, hiç eskimeyen bir aşkla yanarken geceler,
Ben kapında olayım, razıyım.
Bu gönlüm başka türlü sabredemez bu sevda yangınına.
Sustun, baharlar kışa döndü.
O sevdiğim güller açmaz oldu sessizliğinde.
Gecelerim kapkara, gündüzlerim kayıp.
Aşkının sızısıyla kor gibi yanıyor bağrım.
Oysa bir gülüşün vardı, vuslat sayardım onu.
Şimdi nereye baksam hüzün;
Her yerde kaybolan gözyaşlarım.
Kim söndürecek bu yangını?
Kim toplayacak savrulan rüyalarımı?
Adını andığım her gece,
Cehennem oluyor koynumda.
Hangi söz dinleyecek bu isyanımı?
Hangi duvar yıkacak suskunluğunu?
Ben yanarken, sen nasıl vardın
Başka kolları vuslat saymaya?

Daha kaç vuslatsız gece?

Bu arafta tükendi sabrım.
Ya al sevdanı da git, ya da gel kül et beni.
Ya sev, ya da öldür.
Ama böyle yarım bırakma!