Kalk Gönlüm Şiiri - Nejla Turan

​Kalk gönlüm, topla bavulu, gidiyoruz.
Acıları bırak kıyıya, anıları doldur sadece.
Umudu da sıkıştır bir kenara.
Çek kapıyı sertçe, arkana bile bakma.
Gidiyoruz.
​Bu yürek denizler kadar azgın, dağlar kadar inatçı,
bomboş bir şehir kadar soğuk ve ıssız.
Hepsini tık bavula:
İçimdeki fırtınaları, kanayan yaraları... Hepsini.
​Dalga dövdü, fırtına paraladı.
Kayalara çarptı bu gönül defalarca.
Kemiklerim çatladı, nefesim tuz ve kan oldu.
Yetsin artık bu kırılıp dağılmalar!
​Şimdi sakin bir limanda demir atma vakti.
Ne hırçınlık, ne isyan, ne de eski yaraları kaşıma...
Sadece ağır ağır vuran dalga, sadece derin, buz gibi sessizlik.
​Bırakalım bavulu limana, ayaklarımızı suya sokup oturalım.
Liman sorgulamaz; liman “Niye bu kadar geç?” demez.
Liman sadece bekler... Ve susar.
​Rüzgar essin, yüzüme vursun, dokunsun yaralarıma.
Dalga sesi ninni değil artık, çarpsın yüzüme, sert bir tokat olsun uyanışıma.
Ne gideni düşünelim, ne gelmeyene lanet edelim.
Sadece burada kalalım.
Yüreğim kendi enkazını kendi elleriyle toplasın.
​Yangın söndü, gemiler gitti.
Sadece sen ve ben kaldık, gönlüm.
​Ve bir sabah, hiç kimseye hesap vermeden kalkacağım bu limandan.
Bavulum omzumda... Yüreğim yorgun ama sağlam, adımlarım ağır ama kararlı.
Kendi kaderimin yolundan gideceğim.
​Belki yorulacağım, belki düşüp dizlerim kanayacak.
Ama ben dizlerim kanarken bile ayağa kalkmayı öğrendim, gönlüm.
Artık kimseye yalvarmıyorum, bağırmıyorum, küsmüyorum.
​Özlem gelecek, saplanacak yine ciğerime.
Varsın saplansın.
Ben o acıyla da yürürüm.
Yürürüm dişlerimi sıkarak, gözlerimi kırpmadan, yüreğimi kanatarak...
​Bir gün bu yol bitecek mi, bilmiyorum.
Ama bittiği gün elimde bavulum, yüreğimde yara izlerim, sırtımda gururumla döneceğim.
​Ve o zaman kimse soramayacak “Nereden geldin?” diye.
Herkes görecek çünkü; o cehennemden nasıl geçip küllerimden yeniden kendime döndüğümü...
Herkes görecek!