Geriye Kalan Zaman Şiiri - Yücel Özkü

GERİYE KALAN ZAMAN
Tut yüreğimden, dostum,
çünkü ben artık bugünde değil,
yarım kalmış bir geçmişte yaşıyorum.

İçimde bir zaman var,
geri sarılmış bir film gibi;
her karede biraz daha eksilen yüzler,
biraz daha silinen sesler.

Eskiden dediğim şey
çok uzak değil aslında,
sadece artık bana dokunamayan bir yer.

Sokaklar aynı sokaklar,
ama ben aynı kişi değilim.
Bir kapı eşiğinde bırakılmış gibi
kendi hayatımın dışında kalmışım.

Aklım
şimdi geriye bakmayı öğrenmiş bir yorgunluk.
Ne ileriye umut taşıyor
ne de geriyi tamamen bırakabiliyor.

Gözlerim…
en çok geçmişi hatırlıyor.
Bir fotoğrafın kenarında unutulmuş gülüşler gibi
sessiz ve kırılgan.

Dilimde adını bile zor söylediğim günler var,
dokunulsa dağılan anılar…
ve dokunulmadıkça büyüyen bir özlem.

Dostum,
insan bazen en çok geçmişte kalır,
çünkü gelecek fazla bilinmez,
şimdi ise fazla ağırdır.

Ben
bir zamanın içinde sıkışıp kalmışım.
Ne tamamen gitmiş,
ne de gerçekten kalmışım.

Sevda bile
artık geride kalan bir yankı,
duyulsa da ulaşılamayan bir ses gibi.

Ve ben…
en çok orada,
geri dönülemeyen yerdeyim.

Tut yüreğimi.
Sıkı tut.
Ben bu kez
geçmişe doğru düşüyorum.

Yücel ÖZKÜ
29 Mayıs 2007/ AYDIN
14:01