Sözden Geriye Kalan Şiiri - Seyrani Göl

Sana bir ömür seveceğimi söylemiştim.
O zamanlar zamanın da bir ömrü olduğuna inanıyordum.
Meğer yıllar geçmiyormuş; insanın içinden bazı sesler geçiyor, bazı ışıklar sönüyor, bazı yollar kendini unutuyormuş.

Yanında olacağımı söylemiştim.
Oldum.
Yağmurun camlarda sabahladığı gecelerde, kimsenin adını anmadığı yalnızlıklarda, gözlerinin uzak bir kıyıya baktığı zamanlarda...
Ama öğrendim ki bazı insanlar birbirinin yanında dururken bile birbirine ulaşamazmış.
Aramızda bir sessizlik büyüdü.
Öyle büyük ki, içinden geçen kuşlar bile geri dönmedi.

Bana güvenebileceğini söylemiştim.
Şimdi düşünüyorum da, en ağır yük, taşınan değil; taşınacağına söz verilen şeymiş.
Ben seni kırmamaya çalışırken kendi içimde çatlaklar biriktirmişim.
Kimse fark etmedi.
Duvarlar da yıkılmadan önce uzun süre dimdik görünür zaten.

Mutluluğunu kendi mutluluğumun önüne koyacaktım.
Koydum.
Bir bahçıvanın çiçek açsın diye kendi ellerini toprağa gömmesi gibi.
Sen bahar oldun.
Ben ise köklerde kaldım.
Kimse kökleri sevmez; onlar görünmez çünkü.
Ama bir ağacın bütün yeşili onların sessiz fedakârlığından doğar.

Şimdi geriye ne kaldı diye soruyorum bazen.
Ne büyük sözler, ne tutulmuş yeminler, ne de hatırlanmaya değer kahramanlıklar...
Sadece bir insanın, bir başka insanı kendinden çok sevmiş olması.
Ve bunun yavaş yavaş bir hüzne dönüşmesi.

Çünkü sevgi bazen kavuşmak değilmiş.
Bazen, bir kapının önünde yıllarca bekleyen gölge olmakmış.
Kimsenin fark etmediği.
Kimsenin adını bilmediği.
Ama her akşam güneş çekildiğinde orada yeniden beliren bir gölge.

Şimdi adını anmıyorum.
Ben seni bir yaranın kabuğunu korur gibi saklıyorum içimde.
Dokunursam kanayacak, unutursam ölecekmişsin gibi.

Ve eğer bir gün bütün bu yılların ardından benden geriye tek bir cümle kalacaksa,
şu olsun:
Bir zamanlar seni mutlu görmek için kendi ışığından vazgeçen biri vardı.
Ve en acısı,
o ışık söndükten sonra bile seni sevmeye devam etti.
S.GÖL