Gecenin Diriliş Defteri

Bir şehir uyandı içimde yeniden,
Taşların alnında eski bir secde izi.
Zaman, kırık bir aynadan sızıyordu
Ve her kırıkta bir peygamber sesi.

Gece, uzun bir hicret gibi yürüyordu
Damarlarımızın karanlık nehirlerinde.
Bir çocuk ağlıyordu uzak bir yerde
Sanki insanlık ilk defa öğreniyordu kendini.

Gökyüzü, unutulmuş bir kitaptı
Sayfaları yıldızlarla eksilmiş.
Rüzgâr, harf harf dolaşıp duruyordu
“Diril” diyen eski bir kelimenin etrafında.

Ey şehirler, unutmayın kalbinizi
Çünkü kalp, Allah’ın Sinede bıraktığı bir sırdır.
Çünkü her çöküş, bir çağrıdır yeniden
küller içinden doğacak büyük sabaha.

Biz, zamanın yırtık yerlerinden sızan bir ışığız
Ne tamamen geceyiz ne tamamen gün.
Bir eşikte bekleyen büyük hakikat gibi
Susarak büyüyen bir inancın içindeyiz.

Ve bir gün
Taşlar konuşacak insanın unuttuğu dili
Nehirler ezberleyecek yeniden isimlerimizi
Ve ölüm, yalnızca ince bir perde olacak.

Çünkü diriliş
En sessiz yerinden başlar insanın
Ve en sessiz yerinden yükselir dünya