Garibanın Evi Şiiri - Kasım Kobakçı

Taşlaşmış somunları sofraya koydu Bektaş,
Keskin bıçak vurunca dağıldı yavaş yavaş,
Mutfaktaki raflar da dururken ufalandı,
Yutkunurken boğazda, içimde koptu savaş.
*
Fakirliğin yükünü sırtımda taşıyorken,
Açlık fırtınasında umutsuz üşüyorken,
Çorbaya doğradığım dilimler sertçe batar,
Sivas'ın ayazında damlalar akıyorken.
*
Garibanın evinde bitmeyen bir sefalet,
Katılaşmış nimeti yutmak büyük rezalet,
Suyun içine bandım parçasını bölerek,
Aç karınla uyumak insana tam eziyet.