Garip Gölge Şiiri - Kasım Kobakçı

Bugün salı mı, yoksa perşembe mi unuttum,
Şişenin dibinde, yalan sevdalar avuttum,
Gözlerim kayıyor, masa sanki deniz gibi,
Boşlukta süzülen, bir garip gölgeyi tuttum.
*
Aynadaki aksim, bana nefretle bakıyor,
Gecenin ağırlığı, hep şu içimi yakıyor,
Tanrım, bu nasıl bir boşluktur etrafımda?
Zihnimin suları, meçhule doğru akıyor.
*
O zavallı melek, gelip kadehime düşmüş,
Kafamdaki sesler, tüm rüyaları bölüşmüş,
Ben nerede kaldım, kim bu yabancı beden?
Sanki bütün dünya, şu masamda gülüşmüş.
*
Tavana bakıyorum, her yanda uçuşur heceler,
Bitmek bilmiyor bu sürreal, sarhoş geceler,
Saat kim bilir kaç, umrumda bile değil,
Kafamda çözülmez, karmakarışık bilmeceler.
*
Dumanlı başımla, bir şiir yazmaya kalktım,
Kadehi devirdim, kağıtlara şöyle bir baktım,
Her şey bir illüzyon, gerçekler epeyce flu,
Zihnimin iplerini, karanlık geceye taktım.
*
Bir gölge geçiyor, selamlaşıyor benimle,
Kadehler tokuşur, bu sessiz ve loş iklimle,
Yoksa delirdim mi, bu kör kütük mastorlukta?
Vaveylalar kopuyor içimde, garip bir ritimle.
*
Koltuk beni yutuyor, süzülüyorum engine,
Rastlamadım henüz, bu alemin hiçbir dengine,
Sorma nasılsın diye, dilim damağım kurudu,
Boya beni gece, hüznünün o koyu rengine.
*
Uykusuz periler, saçımda dolanıp duruyor,
Yalan dünya, sessizce saatini geri kuruyor,
Bu baş dönmesi, güneşten mi yoksul aklımdan mı?
Mastor kalbim, içeride deli gibi vuruyor.
*
Küfelik sözlerim, karanlık odamı deliyor,
Yarın sabah, büyük ihtimal bir hüzün geliyor,
Şimdi boş ver, deniz altımda mı üstümde mi?
İçimdeki serseri, çığlık atıp yükseliyor.
*
Gözlerim kapanıyor, bu masal da burda bitsin,
Bırakın o ahmak dertler, uzağıma gitsin,
Kim tutacak ellerimi, bu sızmış gecede?
Mastor aklım uyusun, rüyalarda usulca yitsin.