Fermanımdır Hüzünlerim

Fermanımdır hüzünlerim imzalıdır kirli akılla
Gözlerimin feri söner kör kuyuya düşer zaman
Asılı kalır odanın ortasında dilsiz feryat
Ne gelen var ne giden bu viran hanede

Yalnızlık cellat eliyle boynuma sarılır gece
Takvim yaprakları kan damlar ömrün takviminden
Aynalar yabancı bir yüzü gösterir her sabah
Bozulmuş ruhumun ayarı çıkmaz yollarda kaldı

Eski defterler açılır dökülür acı hatıralar
Güvendiğim dağlara yağan kar ayaza keser
Toprak kokusu siner üstüme yavaş yavaş
Hayat denen bu ağır yük çöker omuzlarıma

Karanlık odada yankılanır sönük adımlarım
Azrail eli omzumda bekler o amansız saati
Gidenlerin ardından dökülen yaşlar taşa değdi
Yaralı kuş gibi çırpınır içimdeki son heves