Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

El ele tutuşup gönül dererken,
Gönül ateşinde yandırdın beni.
Dünya güzel deyip sefa sürerken,
Yalan sözler ile kandırdın beni.

O güzel yılların korunda yansam,

Yanarsın Diyen mi oldu?

Hay gidi gençlik hey düşürdü tora,
Sevme ki yanarsın diyen mi oldu?
Girince gönlüme sevdanın koru,
Nice yıl yandırır sayan mı oldu?

Yolumun üstünde her gün gezerken,
Bir kar topu vurdun yandım güzelim.
Afşin Beyceğiz’de beni süzerken,
Ahu bakışlara kandım güzelim.

Işıkla doldurdun gönül damını,

Yine etek öpmüş kuyruk sallıyor,
Ensesinden yaman soluyor yağcı.
Kim bilir nasıl bir hesap kolluyor,
Yüzüne tükürsen gülüyor yağcı.

Kan tere bulanmış, ıslanmış libas,

Göz açıp dünyayı henüz görmeden,
Kader ağlarını ördü neyleyim.
Yaşamın sırrına henüz ermeden,
Enseme tokatı vurdu neyleyim.

Yuvarlanıp geldim gençlik çağına,

Sinem ateşinde yana
Bak gözümden damlayana
Senide doğurdu bir ana
El öpmeye vardır beni.

Ettirme bana minneti

Vurgunum Akşam Güneşi

Süzülüp göklerden inip giderken,
Gönülden sürgünüm akşam güneşi.
İçimde bir sızı başladı derken,
Hareye vurgunum akşam güneşi.

Vefasız Yârim

Gönül sevmeyince olmuyor işte,
İnsanda ümitler soluyor demek.
Bir terslik çıkıyor düzgün gidişte,
Sevgisiz bir hayat olurmuş demek.

Ne Zaman İşitsem

Ne zaman işitsen ben sevdim sözü,
Erir gönül dağım göl olur bende.
Ummana atılsa sevdanın sözü,
Yandırır suları çöl olur bende.

Dünyanın dört yanını gezsen de hane hane,
Bulamazsın dengini benim yurdum bir tane.
Yıllardır oynanıyor hainlerin oyunu,
Hainlik edenlerin sor bir öğren soyunu.

Her karış toprağını, ufak çakıl taşını,