Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Evvel bahar yaz gelince,
Erir dağın karı bir gün.
Yaylası güzel dolunca,
Gelir ömür varı bir gün.

Yamacı rüzğar savurur,

Şahinler Hür Yaşar

Göklerde süzülür, mihneti yoktur,
Namertler yüzünü görmeden yaşar.
Kanatsız kuşlardan düşmanı çoktur,
Avına âmânı vermeden yaşar.

Bakır bakracı kolunda,
Salınır çeşme yolunda.
Feraset var bu kulunda,
Yandım suya giden dilber.

Haydi, gönlümün ceylanı,

Yüzüne güldüğün kalmaz ebedi,
Kanmam daha senin sözüne dünya.
Bir çocuk elinde misketler gibi,
Oyuncak olursun kuzuna dünya.

Ne kadar düzenbaz sahtekâr varsa,

Yasladı belini dut ağacına,
Baktı ufuklara oy dedi sustu,
Titreyen elini sürdü saçına,
Yarabbi sesimi duy dedi sustu.

Çıkardı cebinden sığara yaktı,

Geçmişi unutan bir nesil olduk,
Kadın saç kestirdi erkek uzattı.
Durum bu minvalde şifayı bulduk,
Hanım küpesini erkekler taktı.

Nereye getirdi şu zalim felek,

Ülkemin üstünde kara bulutlar,
Görmekten usandım yıldım dostlarım.
Söndü beklediğim bütün ümitler,
Ümitsiz çaresiz kaldım dostlarım.

Bu işin şerrinde olan haydutlar,

Sana altmış dörtte leyle denildi,
Mecnun gezer oldum o günden beri.
Benim yüreğime sevda belendi,
Gönlünde yer buldum o günden beri.

Bir başka oluyor sevdanın hazzı,

Yine süzülerek pınara geldi,
Gören gönülleri yakıyor güzel.
İçime işleyip bağrımı deldin,
Gülüşün ömrümü söküyor güzel.

Bende sabır bitti sallanıp durma,

Sevda pınarından bir tas su içtim,
Buna karşı gelen var mıdır güzel?
Yüzünü gördüm de kendimden geçtim,
Gamzeli yanaklar nar mıdır güzel?

Testisi kolunda suya geliyor,