Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Yâri mi Verdi

Bende bu dünyanın nesini gördüm,
Dizimde yatacak yâri mi verdi?
Aşkın mabedine yüzümü sürdüm,
Gönüller köşkünden yeri mi verdi?

Yolumun üstünde her gün gezerken,
Bir kar topu vurdun yandım güzelim.
Afşin Beyceğiz’de beni süzerken,
Ahu bakışlara kandım güzelim.

Işıkla doldurdun gönül damını,

Susadım su diye vardım başına,
Oluktan akıyor yayla pınarı.
Oturdum sırtımı verdim taşına,
Engine bakıyor yayla pınarı.

İçenin gönlünü alır oluklar,

Yiğidin gönlüne güzel girince,
Ruhunda açılır yaz çiçekleri.
Sevdiği yadigar mendil verince,
Yüzüne gülümser ay çiçekleri.

Özde kaymak tutar aşkın mayası,

El ele tutuşup gönül dererken,
Gönül ateşinde yandırdın beni.
Dünya güzel deyip sefa sürerken,
Yalan sözler ile kandırdın beni.

O güzel yılların korunda yansam,

Yanarsın Diyen mi oldu?

Hay gidi gençlik hey düşürdü tora,
Sevme ki yanarsın diyen mi oldu?
Girince gönlüme sevdanın koru,
Nice yıl yandırır sayan mı oldu?

Göz açıp dünyayı henüz görmeden,
Kader ağlarını ördü neyleyim.
Yaşamın sırrına henüz ermeden,
Enseme tokatı vurdu neyleyim.

Yuvarlanıp geldim gençlik çağına,

Sinem ateşinde yana
Bak gözümden damlayana
Senide doğurdu bir ana
El öpmeye vardır beni.

Ettirme bana minneti

Vurgunum Akşam Güneşi

Süzülüp göklerden inip giderken,
Gönülden sürgünüm akşam güneşi.
İçimde bir sızı başladı derken,
Hareye vurgunum akşam güneşi.

Yine etek öpmüş kuyruk sallıyor,
Ensesinden yaman soluyor yağcı.
Kim bilir nasıl bir hesap kolluyor,
Yüzüne tükürsen gülüyor yağcı.

Kan tere bulanmış, ıslanmış libas,