Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Süzüldü göklerden gönül yıldızı,
Beni benden etti fettanın kızı.
Kavurdu içimi çektiğim sızı,
Gelde bu yarayı sarıver gitsin.

Güneşe gösterme kar beyaz teni,

Ağrı dağımızın soğuk poyrazı,
Muğla’da dostunu arıyor gardaş.
İçime işliyor kuru ayazı,
Temmuzundan hesap soruyor gardaş.

Vatandaş eline diken batınca,

Sensiz Beyceğiz’in gülü açmıyor,
Mahallenin tadı kaçtı Nilüfer.
İğde çiçekleri koku saçmıyor,
Gönül dostun burdan göçtü Nilüfer.

Bulutla kaplandı Kartal Kayası,

Gözlerin güneşten karadır senin,
Düşürüyor beni dara sevdiğim.
Sallandıkça nazlı, nazlı bedeni,
Sokuyorsun beni zora sevdiğim.

Gönlümün sevdası eller dilinde,

Ahmek kullar akıl sorar,
Boş yere kendini yorar.
Gönül bilmeyen bir kula,
Anlatsan da neye yarar.

İsbat ettim amma rüştü,

Bir buse istedim elma yanaktan,
Fiske vurma kanı damlıyor dedi.
Üç benle süslenmiş gerdanı Hak’tan,
Kadir bilenleri anlıyor dedi.

Zülüfler sallanır gamzeden yana,

Bir zaman gönlümde yerin var idi,
Gül üstüne konmuş kelebek gibi.
Zamanla gönlümde olan eridi,
Eledim gönlümden bir elek gibi.

Sinemi dağlayıp savurdun külü,

Sevda nedir diye sorarsın bana?
Düşünce korunda yanar anlarsın.
Aklını çelince bir taze suna,
Söylediği söze kanar anlarsın.

Sevgiyi tarife yetmiyor gücüm,

Aşkın badesini canan elinden,
Derbeder gezerim içtim içeli.
Kokusun alırım seher yelinden,
Sevda köprüsünden geçtim geçeli.

Güllere büründü gönül engini,

Seni her gördüğümde, için sızlasa bile,
Sevgide vefa yokmuş, yanmak artık nafile.
Şimdi hazan mevsimi, bülbülü konmaz güle,
Yüreğim sevdim dese, Kanmak artık nafile.

Gönül duvarlarını yılların tozu örttü,