Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Behey yalan dünya usandım senden,
Bir kere yüzüme gül bari benim.
Beni ayrı koydun sevdiğim tenden,
Gel de şu gönlümü al bari benim.

Bende eller gibi sevdim sevildim,

Usanıp Yılasım gelir

Erir özüm sarar ipek,
Bal damlıyor petek petek.
İstediğim yalnız bir tek,
Ayşe’mi alasın gelir.

El ele tutuşup gönül dererken,
Gönül ateşinde yandırdın beni.
Dünya güzel deyip sefa sürerken,
Yalan sözler ile kandırdın beni.

O güzel yılların korunda yansam,

Yine etek öpmüş kuyruk sallıyor,
Ensesinden yaman soluyor yağcı.
Kim bilir nasıl bir hesap kolluyor,
Yüzüne tükürsen gülüyor yağcı.

Kan tere bulanmış, ıslanmış libas,

Vatandaşsın Diyor Sistem

Zenginin garsona bahşişi kadar,
Ayda bir ulufe veriyor sistem.
Yirmi beş yıl emek verdi kafadar,
Açlıktan yerlerde sürüyor sistem.

Göz açıp dünyayı henüz görmeden,
Kader ağlarını ördü neyleyim.
Yaşamın sırrına henüz ermeden,
Enseme tokatı vurdu neyleyim.

Yuvarlanıp geldim gençlik çağına,

Sinem ateşinde yana
Bak gözümden damlayana
Senide doğurdu bir ana
El öpmeye vardır beni.

Ettirme bana minneti

Vurgunum Akşam Güneşi

Süzülüp göklerden inip giderken,
Gönülden sürgünüm akşam güneşi.
İçimde bir sızı başladı derken,
Hareye vurgunum akşam güneşi.

Vefasız Yârim

Gönül sevmeyince olmuyor işte,
İnsanda ümitler soluyor demek.
Bir terslik çıkıyor düzgün gidişte,
Sevgisiz bir hayat olurmuş demek.

Yazdım bir istida sundum makama,
Okunur mu okunmaz mı bilemem.
Kimin kuyruğuna bastım sor ama!
Dokunur mu dokunmaz mı bilemem.

Adalet bu mülkün temeli diyor,