Eyup Şahan Şiirleri - Şair Eyup Şahan

Gönül arzuluyor güle ermeyi,
Gülün deryasına geçemez oldum.
Arı gibi balı süzüp dermeyi,
Söndü ümitlerim seçemez oldum.

Esir etti beni sevgide kader,

Aklına geleni söz vermen gerek,
İyi siyasetçi böyle olursun.
Lafları gevele söyleme direk,
O zaman çok şeye çare bulursun.

Doğruları boş ver, oynak siyaset,

Işık Saçmamız Gerek

Bir yıldız kayması değilse ömür,
Gülerek ışıklar saçmamız gerek.
Gece karanlığı olsa da kömür,
Gökte bir ay olup açmamız gerek.

İntizar

Âlem bilmez idim beni getirdin,
Âlemlere rüsva olasın gülüm.
Aradım kendimi bende yitirdim,
Benim gibi derde kalasın gülüm.

Vatandaşın işi Allah’a kaldı,
Kimseler yüzüne bakmıyor artık.
Başta ki densizler aklını aldı,
Onuzlar dert yükü çekmiyor artık.

Taşeron işçide pantolon yama,

Yalandır dünyanın baharı yazı,
Kar yağdı başıma göremedim ben.
Genç idim bilmezdim verdim avazı,
Yâr dedim sineme saramadım ben.

Kendim dedim kendim kandım sözüme,

İşte şimdi beni yaktı,
Cellât diye sordu beni.
İlmeği boynuma taktı,
Sehpasına kurdu beni.

Donandı gönül yamacı,

İçimde baki yerin

Güllerden de güzeldin, gönül verdim bağlandım,
Türlü isimler verdim, gülüm diye dağlandım.
Nilüfer’im sularda; damla olup çağladım.
Tekrar ele gelmiyor, ok yaydan atılınca,

Gönlümün peşinde sana gelirken,
İçimdeki bir ses gitme diyordu.
Bedenim isteyip ruhum dilerken,
Değmez o güzele etme diyordu.

Görmesin gözlerin dönüp de bakma,

Tarayıp bir saçı elimde tutmak,
İşte bu hasretle tutuşur özüm.
Bende uhde kaldı sarılıp yatmak,
Yastık yorgan ile didişir özüm.

Sevdim bir zamanlar göğüs kabarttım,