(naat) Ey gecelerin Gülü

Bir ismin düştü yeryüzüne…
Karanlıklar sabaha döndü…
Çöller bile secde etti
Ey Muhammed Mustafa ﷺ…
Sen gelmeden önce
İnsan, insana yabancıydı…
Merhamet sürgündü kalplerden,
Vicdan yetimdi sokaklarda…
Sonra bir sabah
Senin nurun doğdu ufuklara…
Ve gökyüzü ilk kez
Bu kadar güzel mavi oldu…
Ey Allah’ın sevgilisi…
Bir yetim çocuğun gözlerinde
Koca bir ümmet saklıydı…
Sen ağladığında
Rahmet ağardı semaya…
Sen güldüğünde
Güller utandı kokusundan…
Adını anınca
İçimde kuşlar uçuyor sanki…
Bir huzur çöküyor yüreğime…
Dünya susuyor,
Kalbim sadece seni dinliyor…
Ey Nebiyyullah…
Taif’te taşladılar seni,
Ama sen yine dua ettin…
Sana kötülük edene bile
Merhamet oldun…
İşte insanlık
En çok burada yenildi sana…
Çünkü kimse
Senin kadar güzel affedemedi…
Bir gece düşündüm seni…
Nasıl bir sevgiydi ki bu,
Ümmeti için ağlayan bir Peygamber olmak?..
Biz kendimizi düşünürken
Sen bizi düşündün secdelerde…
Biz günaha düşerken
Sen ümmetim diye yalvardın Rabbine…
Ey Gecelerin Gülü…
Medine’nin rüzgârında adın var…
Yeşil kubbenin altında
Asırlarca dinmeyecek bir özlem…
Ve milyonlarca kırık kalp
Kapında huzur arıyor hâlâ…
Bir gün Ravza’ya varsam eğer,
Dilim tutulsa heyecandan…
Sadece gözyaşlarım konuşsa…
Ve ben uzaktan fısıldasam:
“Ey Allah’ın en sevgili kulu…
Seni görmeden sevenlerdenim…”
Çünkü sen
Bir Peygamberden öte
Yaralı ruhların sığınağıydın…
Karanlıkta kalanların kandili,
Yolunu kaybedenlerin pusulasıydın…
Şimdi dünya yine yorgun ya Resûlallah…
Kalpler yine kırık,
İnsanlık yine susuz merhamete…
Ve senin adın geçince bile
İçimiz biraz olsun ferahlıyor…
Salât ü selâm sana olsun ey Habîbullah…
Ay doğsun hürmetine,
Güller açsın aşkınla…
Ve son nefesimizde
Dudaklarımızdan dökülsün o kutlu isim:
Muhammed Mustafa ﷺ…