(divan) Gelde Gör Beni

Gel de gör bu gönül ne hâlde şimdi,
Bir adın düştü içime, dünya sustu.
Ne geceler gece kaldı ardından,
Ne de sabahlar sabah gibi doğdu kalbime

Bir kor düştü yüreğimin derinine,
Ne su söndürdü ne zaman dindirdi.
Ben seni ararken kendimden geçtim,
Meğer en uzun yol insanın içindeymiş.

Dolaştım aşkın ıssız sokaklarında,
Her kapıda biraz daha eksildim.
Bir gölge gibi peşinden yürürken,
Kendi izlerimi bile yitirdim halimle

Gözlerimde yılların yorgunluğu var,
Dilimde söyleyemediğim dualar.
Bir tek sen bilirsin içimde kopanı,
Bir tek sen duyarsın sessiz feryatlarımı.

Gel de gör;
Gülüşlerimin altında nasıl bir hüzün saklı.
Gel de gör;
Bu kalp kaç defa kırılıp yine seni sevdi.

Ne bir sitem kaldı dilimde,
Ne de senden başka bir dilek.
Aşk dediğin biraz yanmakmış meğer,
Biraz eksilmek, biraz da beklemek.

Şimdi gecenin en tenha yerinde,
Yıldızlara bırakıyorum iç çekişlerimi.
Belki rüzgâr sana taşır diye,
Adını usulca fısıldıyorum karanlığa.

Gel de gör bu gönül ne hâlde şimdi...
Yorgun ama vazgeçmemiş,
Kırgın ama sevmekten dönmemiş,
Bir ömür seni bekleyen bir dua gibi.

Ve eğer bir gün yolun düşerse kalbime,
Küllerimden yükselen aşkı göreceksin.
Çünkü bazı sevdalar ölmez;
Sadece derinleşir, sessizleşir,
Ve sahibini ömrü boyunca içinde taşır.